Διακλαδική Άσκηση Ειδικών Επιχειρήσεων

Πηγή

Αιφνιδιαστική άσκηση συνεργασίας των ειδικών δυνάμεων και της Αεροπορίας πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες στη θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Ρόδου, με εντολή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ. 

Επρόκειτο για τη διακλαδική άσκηση “"Πυρπολητής 10"” με ενεργοποίηση τμημάτων της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης με σκοπό: 

-Τον εντοπισμό και εξουδετέρωση εχθρικού πλοίου αγκιστρωμένου σε ακτή νησιού. 

-Την εκτέλεση επιχείρησης Έρευνας Διάσωσης στην θαλάσσια περιοχή 

-Την αεροδιακομιδή με Ε/Π τραυματία από πλοίο του ΠΝ. 

Η άσκηση εκτελείται στην Ρόδο και την θαλάσσια περιοχή Ανατολικά του νησιού. Ειδικότερα το σενάριο της άσκησης προέβλεπε την αγκίστρωση του εχθρικού ταχύπλοου σκάφους μεγέθους πυραυλακάτου σε ακτή του νησιού το οποίο έχει αποβιβάσει εχθρικές δυνάμεις στο φίλιο έδαφος, ενώ ακολουθεί και δεύτερο κύμα. Η απάντηση των ελληνικών δυνάμεων είναι άμεση και διπλή, με την κινητοποίηση μαχητικών της ΠΑ και ειδικών δυνάμεων.. 

Τέσσερα F-16 απογειώνονται από την Κρήτη, με το ένα ζεύγος να έχει αποστολή την προσβολή στόχων εδάφους/επιφανείας και το δεύτερο την προστασία του εκτελώντας καθήκοντα εναέριας υπεροχής. 

Ειδικές δυνάμεις οι οποίες έχουν μεταφερθεί στο νησί με ελικόπτερα πραγματοποιούν στοχοποίηση του εχθρικού σκάφους με καταδείκτες λέιζερ για την προσβολή του από τα δύο F-16 που φέρουν όπλα με κατάδειξη λέιζερ (LGB). Στη συνέχεια πραγματοποιείται προσβολή του εχθρικού σκάφους ενώ ταυτόχρονα το σύνολο των ειδικών δυνάμεων «σφραγίζει» την περιοχή για να εξαλείψει την όποια εχθρική αντίδραση από τα τμήματα που έχουν πραγματοποιήσει την απόβαση, ενώ παράλληλα επιτηρεί και άλλα τμήματα που πιθανώς έχουν επίσης αποβιβαστεί. 

Την ίδια ώρα ένα ελληνικό μαχητικό έχει απολεσθεί 30 μίλια ανατολικά της Ρόδου με τον χειριστή του να έχει εγκαταλείψει το αεροσκάφος. Δύναμη CSAR της ΠΑ σε ελικόπτερο Super Puma υπό τη συνοδεία των F-16 που πραγματοποιούν αποστολή εναέριας αεροπορικής υποστήριξης πραγματοποιεί την διάσωση του πιλότου παρουσία εχθρικής αντίδρασης. 

Στην ακτή του νησιού κατά τη διάρκεια εξάλειψης του προγεφυρώματος από τις ειδικές δυνάμεις έχει υπάρξει τραυματισμός προσωπικού και ελικόπτερο από παραπλέουσα φρεγάτα πραγματοποιεί αεροδιακομιδή του στο σκάφος του ΠΝ για την προσφορά των πρώτων βοηθειών.

Πηγή

'Out of Greece!': Special forces march in uniform, chant in anti-Merkel protest

Scores of commandos, sailors and paratroopers in their uniforms gathered in Athens on the day of the German Chancellor’s visit – but not to help with keeping the peace. Instead, they staged a march, chanting “Merkel, out of Greece!”

Marching in formation, they also chanted "Together, together, Nazis get out!"

The crowd in the street supported the reservists with rousing cheers. Many of the viewers joined the protesters in their disciplined march.

The demonstration was one of many anti-Merkel protests to hit Athens on Tuesday, as some 50,000 demonstrators took to the streets. The rallies had strong anti-Nazi sentiment. At one occasion demonstrators burned a swastika.

Most of the Tuesday protests went peacefully, but some violence erupted as several dozen demonstrators clashed with police. Around 200 people were detained in the result of the clashes.

Merkel came to Athens for another round of austerity talks with the country's prime minister. It was her first visit to the country in three years.

Germany has been seen by many Greeks as the main engine behind the drastic austerity program introduced in their country. Public outrage with Berlin and Merkel has been taking curious forms: last October, the streets of Athens were flooded with posters featuring Merkel dressed as a Nazi officer.

Source

Τμήμα Ειδικών Ομάδων: Το αθέατο δόρυ της Διοίκησης Καταδρομών της Κύπρου

Το Τμήμα Ειδικών Ομάδων (ΤΕΟ) της Διοίκησης Καταδρομών (ΔΚΔ) της Εθνικής Φρουράς παραμένει, δεκαεπτά χρόνια μετά τη συγκρότησή του, ένα μυστήριο για εχθρούς και φίλους. Αθόρυβα και μεθοδικά εκπαιδεύεται και ενεργεί, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, σε αποστολές μείζονος σημασίας και αποτελεί το μακρύ χέρι της ΕΦ σε εδάφη επιχειρησιακού ενδιαφέροντος. Ο «Φ» παρουσιάζει για πρώτη φορά ένα μέρος των δυνατοτήτων του επίλεκτου αυτού τμήματος αφού η συγκρότηση, ο ειδικός εξοπλισμός, οι αποστολές αλλά και οι επιχειρησιακές του δυνατότητες παραμένουν αυστηρά διαβαθμισμένες.

Η ανάδειξη του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζουν οι ειδικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια κρίσεων ή πολεμικών συρράξεων και οι πολλαπλές επιπτώσεις που προκαλούν στην έκβαση των σύγχρονων συγκρούσεων, είναι πλέον αδιαμφισβήτητες. Άλλωστε η διατήρηση στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας μεγάλου όγκου τουρκικών δυνάμεων σε καθαρά επιθετική διάταξη και πλήρη πολεμική επάνδρωση, με δυνατότητα αιφνιδιαστικής έναρξης επιχειρήσεων σε διάστημα μερικών μόνον ωρών, και η παράλληλη ύπαρξη – εκτός του τουρκικού συντάγματος καταδρομών (από τρεις μοίρες καταδρομών) – ειδικού τμήματος Βordo Βereli της τουρκοκυπριακής Διοίκησης Δυνάμεων Ασφαλείας (Guvenlik Κuvvetleri Κomuntaligi) στα κατεχόμενα εδάφη, δεν μπορούσε να αφήσει την Εθνική Φρουρά αδιάφορη.

Η πρώτη ομάδα του Τμήματος Ειδικών Ομάδων συγκροτήθηκε το καλοκαίρι του 1995 μετά από απόφαση του ΓΕΕΦ, που λήφθηκε τον Ιούνιο του ιδίου έτους, κατά τη διάρκεια της αρχηγίας του Αντιστρατήγου Νικόλαου Βορβολάκου. Το ΤΕΟ είναι ανεξάρτητη υπομονάδα που υπάγεται επιχειρησιακά, μέσον του Δ/ΔΚΔ, στον Αρχηγό ΓΕΕΦ, και έχει την δυνατότητα να εκτελεί αποστολές σε ολόκληρη την χερσαία επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το προσωπικό του, όπως άλλωστε είναι αναμενόμενο, αποτελείται από μόνιμα στελέχη – υπαξιωματικούς και ΕΠΥ – τα οποία υπηρετούν στο Τμήμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. 

Η διαδικασία επιλογής είναι παρόμοια με αυτή που εφαρμόζεται σε ανάλογα ειδικά τμήματα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και η αξιολόγηση του προσωπικού που επιθυμεί να υπηρετήσει σε αυτό είναι ιδιαίτερα σχολαστική. Έκτος της επιτυχούς συμπλήρωσης των προβλεπόμενων ειδικών σχολείων εκπαιδεύσεως (καταδρομών, αλεξιπτωτιστών, διαβίωσης-αιχμαλωσίας-διαφυγής, κοκ), απαιτείται η τριετής υπηρεσία σε ενεργές Μοίρες Καταδρομών, πριν γίνει αποδεκτή η αίτησή για τοποθέτηση στο ΤΕΟ. Μετά την εισδοχή στο Τμήμα το προσωπικό ακολουθεί υποχρεωτικά, ανάλογα με την επιχειρησιακή εξειδίκευση που λαμβάνει η κάθε ομάδα, διάφορα άλλα προκεχωρημένα σχολεία εκπαιδεύσεως όπως του Υποβρυχίου Καταστροφέα της ΜΥΚ, το σχολείο ελευθέρας πτώσεως, το σχολείο επιχειρησιακής ελευθέρας πτώσεως και άλλα εξειδικευμένα σχολεία.

Η εκπαίδευση του Τμήματος σε επιχειρησιακά αντικείμενα και τεχνικές ειδικών επιχειρήσεων είναι συνεχής και αδιάκοπη καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ενώ συχνά, αναλόγως της καταστάσεως, το ΤΕΟ συμμετέχει σε διάφορες αποστολές. Κυρίαρχο στοιχείο στο ετήσιο πρόγραμμα του είναι οι συνεχείς αναγνωρίσεις που διεξάγει σε όλη τη χερσαία επικράτεια της ελεύθερης Κύπρου, από τα Κόκκινα μέχρι και τη Δερύνεια. Το Τμήμα έχει πολύ στενή συνεργασία με την ΜΥΚ της Διοίκησης Ναυτικού, την 460 ΜΕΔ της Διοίκησης Αεροπορίας, την ΜΜΑΔ (Μηχανοκίνητη Μονάδα Άμεσου Δράσεως), τον ΕΑΟ (Ειδικό Αντιτρομοκρατικό Ουλαμό) και την ΜΑΕ (Μοίρα Αεροπορικών Επιχειρήσεων) της Αστυνομίας Κύπρου. Κατά το παρελθόν συνεργάστηκε με το ΕΤΑ, με κλιμάκιο Γάλλων Πεζοναυτών και συμμετείχε σε επιχειρήσεις έρευνας-διάσωσης σε δύσβατες περιοχές της οροσειράς Τροόδους.

Καταδρομέας με πιστόλι FiveSeven και υποπολυβόλο P90. Φορά την παλαιού τύπου παραλλαγή.

Ορόσημο το 2000

Το έτος 2000 υπήρξε ορόσημο στην επιχειρησιακή εξέλιξη του Τμήματος μετά την ανανέωση του συμβατικού οπλισμού και των υλικών που διέθετε με ειδικό εξοπλισμό και την ολοκλήρωση της πολεμικής του συγκρότησης. Έκτος της προμήθειας σύγχρονου φορητού οπλισμού της σειράς υποπολυβόλων τύπου FΝ Ρ90 και πιστολιών FΝ FiveSeven διαμετρήματος 5.7χλσ., το ΤΕΟ, κατά τα επόμενα χρόνια, προμηθεύτηκε εξειδικευμένα υλικά υψηλής ποιότητας· από το επίπεδο της ένδυσης-υπόδησης, των εξαρτήσεων και της διαβίωσης μέχρι το επίπεδο του ειδικού εξοπλισμού, των επιχειρησιακών παρελκομένων οπλισμού, των υπερσύγχρονων μέσων επικοινωνιών και υλικών απόρρητης φύσης.

TAMΣ «ΑΟΡΑΤΟΣ-12/1»

Μετά από σχετικές συνεννοήσεις με τη Διοίκηση Καταδρομών διευθετήθηκε η παρακολούθηση συγκεκριμένων δραστηριοτήτων του ειδικού τμήματος, αφού μεγάλο μέρος των τακτικών και των μέσων που χρησιμοποιεί είναι διαβαθμισμένα. Η εξαήμερη Τακτική Άσκηση Μετά Στρατεύματος (ΤΑΜΣ) μικρής κλίμακας με την επωνυμία «ΑΟΡΑΤΟΣ-12/1» σχεδιάστηκε από τη διοίκηση του Τμήματος Ειδικών Ομάδων και εγκρίθηκε, με ελάχιστες τροποποιήσεις σε θέματα συντονισμού, από τη Διοίκηση Καταδρομών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο της επιχειρησιακής του αυτονομίας η ΔΚΔ παρέχει μεγάλη ελευθερία στο σχεδιασμό και την εκτέλεση των εκπαιδευτικών του δραστηριοτήτων αλλά και των πολεμικών του αποστολών. Η διοίκηση του ΤΕΟ, υποβοηθούμενη από μικρό αριθμό πολύ έμπειρων μονίμων υπαξιωματικών που στελεχώνουν την Ομάδα Επιχειρήσεων του Τμήματος, σχεδίασε με μεγάλη επιμέλεια το σενάριο της τακτικής άσκησης. Για την καλλιέργεια πνεύματος αυτονομίας και πρωτοβουλίας των ειδικών ομάδων, η τακτική πλαισίωση και η εξέλιξη της δραστηριότητας σκοπίμως δεν γνωστοποιήθηκε στο προσωπικό των συμμετεχουσών ομάδων. Η συγκεκριμένη διαδικασία παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα αφού το ολιγομελές προσωπικό εξοικειώνεται στην αυτόνομη δράση και την ανάπτυξη δεξιοτήτων και ψυχικού σθένους για την αντιμετώπιση διαφόρων άγνωστων καταστάσεων υπό συναισθηματική πίεση.

Η διεξαγωγή της τακτικής άσκησης είχε δύο κύριους σκοπούς: α) Την επιχειρησιακή αξιολόγηση – από τη διοίκηση του ΤΕΟ της ικανότητας των οργανικών του ομάδων να επιχειρούν αυτόνομα, να ενεργούν και να επιβιώνουν σε εχθρικό έδαφος, να ανασυγκροτούνται και να ενεργούν εναντίον του εχθρού βάσει των δικών τους εκτιμήσεων μετά από απώλεια επαφής με τη διοίκηση του Τμήματος, και να οργανώνουν τη διαφυγή τους σε περίπτωση δυσμενούς εξέλιξης της αποστολής τους· β) Την αξιολόγηση της διοίκησης του ΤΕΟ – από τη Διοίκηση Καταδρομών – και συγκεκριμένα της ικανότητας σχεδιασμού μεικτών αποστολών (με άλλα κλιμάκια που το υποστηρίζουν) και ελέγχου των αυτόνομων ομάδων του κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων.

Η ΤΑΜΣ «ΑΟΡΑΤΟΣ-12/1» άρχιζει με την έκδοση προειδοποιητικής διαταγής από τη ΔΚΔ προς το ειδικό τμήμα. Ο Διοικητής του ΤΕΟ συγκεντρώνει άμεσα τους επικεφαλής ομαδάρχες των ομάδων οι οποίοι με τη σειρά τους ενημερώνουν τους άνδρες τους. Λόγω των χαρακτηριστικών της εχθρικής απειλής (μέγεθος απειλής, επιθετική διάταξη κατοχικών στρατευμάτων, πολεμική επάνδρωση, κοκ) και των ιδιαιτεροτήτων του κυπριακού επιχειρησιακού περιβάλλοντος (έλλειψη επιχειρησιακού βάθους, εχθρική ικανότητα διεξαγωγής επιθετικών επιχειρήσεων με ελάχιστη προειδοποίηση, εκμετάλλευση ουδετέρας ζώνης, κοκ) η ενεργοποίηση της Εθνικής Φρουράς για την αντιμετώπιση θερμού επεισοδίου, κρίσεως ή συρράξεως, προσλαμβάνει εντελώς διαφορετική διάσταση από τον χερσαίο ή νησιωτικό ελλαδικό χώρο όπου η στρατηγική προειδοποίηση κατά τη διάρκεια κλιμάκωσης ανέρχεται σε μερικά 24ώρα (τουλάχιστον 48 ώρες). 

Οι ομαδάρχες θέτουν σε ετοιμότητα τους άνδρες τους για ταχεία αραίωση του τμήματος σε Προωθημένο Χώρο Διασποράς (ΠΧΔ) σε ημιορεινή περιοχή της επαρχίας Λευκωσίας. Με προειδοποίηση 15 λεπτών το Τμήμα διατάζεται να κινηθεί προς τον ΠΧΔ «Κ161» (κωδική ονομασία για σκοπούς άσκησης) και οι ομάδες αρχίζουν να κινούνται αυτόνομα προς τον προορισμό τους χωρίς να προσελκύουν το ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της κίνησής τους στο οδικό δίκτυο. Η τακτική πλαισίωση της άσκησης – η οποία εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη στο προσωπικό των ειδικών ομάδων – προβλέπει την ανάπτυξη αριθμού ομάδων σε ολόκληρη σχεδόν τη χερσαία επικράτεια της ελεύθερης Κύπρου με κλιμάκωση ενεργειών. 

Επιδίωξη της διοίκησης του ΤΕΟ είναι η εκμετάλλευση της μορφολογίας του κυπριακού εδάφους και των συχνών μεταβολών και διακυμάνσεων που παρουσιάζει σε περιοχές επιχειρησιακού ενδιαφέροντος και η ταυτόχρονη δράση αυτόνομων ομάδων σε δασώδης ορεινές περιοχές, σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες και εντός κατοικημένων τόπων.

Στελέχη της Διοίκησης Καταδρομών με τη νέα “ψηφιακή” παραλλαγή.

Προοπτικές των Ειδικών Δυνάμεων

Παρά τη μακροχρόνια απουσία ούριου ανέμου στην ΕΦ την τελευταία δεκαετία, η Διοίκηση Καταδρομών, με τις προσπαθείς των διοικητών της και τους αξιέπαινους κόπους του μόνιμου και κληρωτού προσωπικού της, κατάφερε σε αυτή τη δεκαετία της πολιτικής-πολιτειακής οπισθοδρόμησης και της κοινωνικής απαξίωσης των εθνικών αξιών, να κρατήσει πολύ ψηλά το επίπεδο, το ήθος, την πειθαρχία, και την επιχειρησιακή ετοιμότητα των Δυνάμεων Καταδρομών στην Κύπρο. Η παρουσία στην αρχηγεία της ΓΕΕΦ του Αντιστρατήγου Στυλιανού Νάση και η αφοσίωση που επιδεικνύει για την επιχειρησιακή αναδόμηση της ΕΦ έχει καταλυτικές συνέπειες για τη μελλοντική πορεία και μετεξέλιξη των ειδικών δυνάμεων στη μεγαλόνησο. 

Ο Αρχηγός, έχοντας ουσιαστική αντίληψη της διεξαγωγής ειδικών επιχειρήσεων στο διεθνές περιβάλλον αλλά και πλήρη συναίσθηση της κατοχικής απειλής, προωθεί κρίσιμες επιχειρησιακές αλλαγές για αναβάθμιση τόσο του ρόλου και των αποστολών του ΤΕΟ όσο και της επιχειρησιακής αξιοποίησης της ΔΚΔ. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στην ουσιαστική ενίσχυση (οπλισμός, αποστολές, συγκρότηση, πολεμική οροφή) του Τμήματος Ειδικών Ομάδων και του επιχειρησιακού ρόλου των Μοιρών Καταδρομών (κληρωτό προσωπικό, μόνιμα στελέχη, οπλισμός, αποστολές, ειδικές επιχειρήσεις). 

Το επιχειρησιακό όραμα του Α/ΓΕΕΦ σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα της ΔΚΔ, το υψηλό επίπεδο των αξιωματικών και υπαξιωματικών που υπηρετούν στις Δυνάμεις Καταδρομών της ΕΦ και την πολύτιμη ελλαδική στρατιωτική παρουσία, αποτελούν ελπιδοφόρα συγκυρία για τη μελλοντική πορεία των ειδικών δυνάμεων στην ημικατεχόμενη εσχατιά του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πέτρος Σαββίδης, Μ.Ρhil. Ηistory (Glasgow) για την εφημερίδα Φιλελεύθερος. Το ρεπορτάζ παρουσιάζεται στο περιοδικό αμυντικών θεμάτων Δούρειος Ίππος, τεύχος 11, Ιούνιος 2012.


Πηγή

Οι στρατηγικές επιλογές για ισχυρή αμυντική ικανότητα της Ελλάδας

Του Ανδρέα Γερολυμάτου

Στο μέσον της οικονομικής κρίσης και μιας κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης, οι προβληματισμοί για τις στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας ίσως να μη συνιστούν προτεραιότητα. Ωστόσο, η εθνική ασφάλεια προέχει και δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε. Αλλωστε, κάθε χρόνο το 4,8% του ελληνικού ΑΕΠ, 14 δισ. δολάρια, ξοδεύονται για αμυντικούς σκοπούς.

Στις Ενοπλες Δυνάμεις περιλαμβάνονται 116.000 άνδρες και γυναίκες του Στρατού, υποστηριζόμενοι από 1.723 άρματα μάχης. Στην Πολεμική Αεροπορία υπηρετούν 33.000 άνδρες και γυναίκες, με ενεργό στόλο 295 αεροσκαφών, η ραχοκοκαλιά του οποίου συνίσταται σε 156 μαχητικά-βομβαρδιστικά F-16 συν 44 Mirage 2000. Η ισχύς του Πολεμικού Ναυτικού εστιάζεται σε 14 φρεγάτες ανοικτής θαλάσσης. Χρειάζεται άραγε η Ελλάδα ποντοπόρα σκάφη ενώ αντιμετωπίζει πρωτίστως την τουρκική απειλή στο Αιγαίο; Μάλλον ναι, αν θέλουμε να είμαστε σε θέση να υπερασπισθούμε την Κύπρο. Για τον σκοπό αυτό θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μεγαλύτερες και ενδεχομένως λιγότερες ναυτικές μονάδες με ενισχυμένη δυνατότητα «αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής».

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα επιβάλλεται να διαθέτει αμυντική ικανότητα και να είναι σε θέση να μετέχει στις αποστολές του ΝΑΤΟ. Οι Ελληνες λίγο ενδιαφέρονται γι' αυτές τις αποστολές, δεν βλέπουν να συντρέχει λόγος για περιπέτειες στο εξωτερικό. Τους διαφεύγει ότι η συλλογική άμυνα συνιστά τον πυρήνα του δόγματος της Ατλαντικής Συμμαχίας και παράλληλα το κλειδί της ελληνικής ασφάλειας.

Τον μείζονα κίνδυνο για την ελληνική ασφάλεια συνιστά η Τουρκία. Για τον λόγο αυτό, κύριο βραχίονα της ελληνικής άμυνας πρέπει να αποτελεί μια πολύ ισχυρή Αεροπορία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική Πολεμική Αεροπορία οφείλει να διαθέτει αριθμητική ισοπαλία με τα 485 τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα. Αλλά η Ελλάδα οφείλει να διαθέτει ικανό αριθμό σύγχρονων μαχητικών, ώστε να μπορεί να καταφέρει ισχυρό πλήγμα στις τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις και στη βιομηχανική υποδομή της Τουρκίας.

Εάν υποθέσουμε ότι ξεσπά ελληνοτουρκική σύρραξη, οι μάχες μάλλον θα περιορισθούν είτε σε κάποια νησιά του Αιγαίου και στη Θράκη είτε στην Κύπρο. Η συντριπτική τουρκική υπεροπλία (η Τουρκία διαθέτει 666.000 στρατό και παρατάσσει 3.759 άρματα μάχης) προδικάζει τουρκική επικράτηση σ' έναν τελειωτικό πόλεμο. Αλλά ακριβώς η ελληνική στρατηγική πρέπει να διασφαλίζει ότι θα πρόκειται για πύρρειο νίκη. Ενα ελληνικό στρατηγικό δόγμα που θα εστιάζει στην αποδιάρθρωση της τουρκικής βιομηχανίας μπορεί να λειτουργήσει ως ισχυρή αποτροπή. Η νεότευκτη τουρκική ευημερία εδράζεται στο βιομηχανικό της δυναμικό. Αν αυτό πληγεί, το οικονομικό θαύμα της Τουρκίας θ' αποτεφρωθεί.

Κατά συνέπεια, η Ελλάδα έχει ανάγκη από περισσότερα μαχητικά αεροπλάνα, πιο ολιγάριθμο Πολεμικό Ναυτικό, πολύ μεγαλύτερη ακτοφυλακή και επαγγελματικό στρατό βασισμένο σε 2-3 τεθωρακισμένες ταξιαρχίες και σε συστοιχίες πυραύλων εδάφους-εδάφους, καθώς και ποικίλες ειδικές δυνάμεις και τεχνικές μονάδες. Η υφιστάμενη ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών και καταδρομέων που σήμερα αριθμεί περί τις 3.200-3.500 άνδρες, η Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών και το 31ο Σμήνος Ειδικών Αποστολών πρέπει να ενισχυθούν και να είναι διαθέσιμα για αποστολές του ΝΑΤΟ εκτός Ελλάδος. Αυτό θα επιτρέψει τη μεταμόρφωση της Ελλάδας σε ενεργό μέλος της Συμμαχίας, αντί της σημερινής παθητικής της συμμετοχής.

Η τρέχουσα συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί άλλο ένα στάδιο ενεργού ελληνικής συμμετοχής σε συλλογικό αμυντικό σχήμα που αυξάνει τη δυνατότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ν' αποκρούσουν και να πλήξουν την Τουρκία. Η ισραηλινή Αεροπορία παρατάσσει 400 F-16 και F-15, από τα οποία τα 58 είναι μαχητικά αεροπορικής υπεροχής που μπορούν να εξουδετερώσουν οιοδήποτε οπλικό σύστημα διαθέτει η Τουρκία. Στην πραγματικότητα, αναβαθμισμένη ελληνική Πολεμική Αεροπορία σε συνεργασία με την ισραηλινή θα μπορούσε να διαλύσει την αεροπορική ισχύ της Τουρκίας, να καταστρέψει το Ναυτικό και τον Στρατό της, καθώς και ικανό τμήμα της βιομηχανίας της στις δυο πρώτες μέρες του πολέμου.

Η μόνη δυσχέρεια για αυτές τις προοπτικές έγκειται στα χρήματα. Η Ελλάδα, στο χείλος της χρεοκοπίας, δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια για την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων - και μάλλον θα υποχρεωθεί να τις ελαττώσει δραστικά. Σε τελευταία ανάλυση, η δημοσιονομική βιωσιμότητα είναι το θεμέλιο της εθνικής ασφάλειας. Για να την κατοχυρώσει η Ελλάδα έχει δύο δύσκολους δρόμους:

Ο ένας είναι να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ και να υποκύψει στον πειρασμό των Σειρήνων, εν προκειμένω στις προσφορές φθηνού δανεισμού από τον κ. Πούτιν, με αντάλλαγμα ναυτικές βάσεις.

Ο άλλος δρόμος έγκειται στην αξιοποίηση του ορυκτού και ενεργειακού της πλούτου και στη δημιουργία πρωτογενούς ανάπτυξης που δεν θα είναι στο έλεος φιλοδωρημάτων ή του τουρισμού. Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά αποθέματα χρυσού, ενδεχομένως πετρελαίου και φυσικού αερίου, που μπορούν να διασώσουν την οικονομία. Αυτά τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία πρέπει να ξεφύγουν από τη διαχείριση εγχώριων πολιτικών που τα προσεγγίζουν με γνώμονα το ίδιον όφελος και τη διαπλοκή με σκοτεινούς επιχειρηματικούς κύκλους.

O Ανδρέας Γερολυμάτος είναι καθηγητής και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Βανκούβερ του Καναδά

Πηγή

Η Μάχη της Τήλου

Το καλοκαίρι του 1944 έγινε δύσκολη η θέση των Γερμανών που είχαν αποκλειστεί στα Δωδεκάνησα. Χωρίς ναυτικό και αεροπορική κάλυψη, ο εφοδιασμός των Γερμανών της Ρόδου από τη ναυτική βάση της Λέρου γινόταν την νύχτα με καΐκια και με ενδιάμεσους σταθμούς την Κάλυμνο, Κω και Σύμη. 

Μετά την κατάληψη της Σύμης από τους Συμμάχους τον Σεπτέμβριο του 1944, ο ενδιάμεσος σταθμός της Σύμης αντικαταστάθηκε από την Τήλο. Εάν οι Σύμμαχοι καταλάμβαναν και την Τήλο, η Γερμανική φρουρά της Ρόδου, χωρίς τρόφιμα και άλλα εφόδια θα αναγκαζόταν να παραδοθεί. Γι αυτό το λόγο, από τον Οκτώβριο του 1944 μέχρι τον Μάρτιο του 1945, συμμαχικές και γερμανικές δυνάμεις αγωνίστηκαν με πείσμα για την κυριαρχία του νησιού. 

Η Μάχη αρχίζει 

Στις 20 Οκτωβρίου 1944 αποβιβάστηκε στην Τήλο αναγνωριστική περίπολος του Ιερού Λόχου, η οποία ήλθε σε επαφή με τους τοπικούς παράγοντας που συνεργάζονταν με τους συμμάχους. Μετά από συστηματική παρακολούθηση διαπίστωσαν ότι η φρουρά του νησιού αποτελούνταν από 73 Γερμανούς και 80 άοπλους Ιταλούς, οχυρωμένοι στο φρούριο Κάστελλο, κοντά στα Λειβάδια, το μοναδικό λιμάνι του νησιού.

Τα μεσάνυχτα της 26ης προς την 27η Οκτωβρίου, μια διμοιρία 47 Ιερολοχιτών υπό τον υπολοχαγό Δημήτριο Ζαφειρόπουλο και 7 Βρετανοί, συνοδευόμενοι από το βρετανικό καταδρομικό Sirius αποβιβάστηκαν στον όρμο Άγιος Θεολόγος. Ήλθαν σε επαφή με την περίπολο και στις 07:30 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τις γερμανικές θέσεις στο Κάστελλο. Στο μεταξύ το καταδρομικό Sirius κατάπλευσε στα Λειβάδια και άρχισε να βάλει κατά των Γερμανών. 

Στις 08:30 οι Ιερολοχίτες άρχισαν την επίθεση τους και μετά από σκληρή μάχη κατέλαβαν το Κάστελλο, αιχμαλωτίζοντας 50 Γερμανούς και 70 Ιταλούς, οι δε απώλειες των εχθρών ανήλθαν σε 5 νεκρούς και 10 τραυματίες. Την ίδια μέρα, ελληνοβρετανική περίπολος εξουδετέρωσε το φυλάκιο στο κόλπο της Ερίστου αιχμαλωτίζοντας 17 Γερμανούς και ένα Ιταλό. Την ίδια μέρα το καταδρομικό Sirius παρέλαβε τους αιχμαλώτους και αναχώρησε για την Αλεξάνδρεια. Μόλις το Γερμανικό Στρατηγείο της Ρόδου έμαθε την παράδοση της φρουράς της Τήλου, έστειλε απόσπασμα 100 ανδρών υπό τον υπολοχαγό Jenninger για να επανακαταβάλει το νησί. 

 Χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, οι Γερμανοί αποβιβάστηκαν στον όρμο Άγιος Ζαχαρίας και το πρωί της 28ης Οκτωβρίου επιτέθηκαν εναντίων των Ιερολοχιτών και ταυτόχρονα, δυο γερμανικά πλοία εισήλθαν στον κόλπο των Λειβαδίων και από πολύ κοντά άρχισαν να βομβαρδίζουν. Οι Ιερολοχίτες, οχυρωμένοι στο κτίριο της Αστυνομίας, κράτησαν τις θέσεις τους και απέκρουσαν τρεις Γερμανικές επιθέσεις. Όταν όμως άρχισε να νυχτώνει αχρηστεύθηκε το τρίτο και τελευταίο οπλοπολυβόλο τους και αναγκάστηκαν να αποχωρίσουν. Με την βοήθεια της νύχτας χωρίσθηκαν σε μικρότερες ομάδες και αποσύρθηκαν προς τα γύρω βουνά.

 Οι Γερμανοί δεν τους επιτέθηκαν, αλλά πήραν αμυντικές θέσεις γύρω από τα Λειβάδια έχοντας την υποστήριξη των πλοίων τους. Υπήρχαν αρκετοί νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι και έλλειψη από πυρομαχικά και από τις δυο μεριές, η μέρα πέρασε χωρίς να υπάρξει νικητής. Το Αρχηγείο του Ιερού Λόχου μόλις έμαθε για την αντεπίθεση των Γερμανών και την δύσκολη θέση των Ιερολοχιτών, έστειλε από την Χίο το αντιτορπιλικό Ναυαρίνο με 25 άνδρες υπό τον ταγματάρχη Φλέγκα. 

Στις 10 το πρωί της 29ης Οκτωβρίου το Ναυαρίνο έφτασε στην Τήλο. Αλλά και το Γερμανικό Στρατηγείο δεν ήταν ικανοποιημένο από τις πολεμικές εξελίξεις, παρά την υπεροπλία των Γερμανών. Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου έστειλε από την Ρόδο και δεύτερο απόσπασμα 60 ανδρών υπό τον έμπειρο και ικανό υπολοχαγό Hans Vogeler, με εντολή να ανακαταλάβει την Τήλο. Το δεύτερο απόσπασμα ξεκίνησε από την Κάμειρο Σκάλα και περνώντας από την Αλιμιά, έφθασε το ίδιο βράδυ στον όρμο Άγιος Σέργης. Το επόμενο πρωί, κινήθηκε προς τα Λειβάδια ψάχνοντας να βρει το πρώτο απόσπασμα. 

 Το Ναυαρίνο 

Στις 1:30 το απόγευμα της ίδιας μέρας το Ναυαρίνο μπήκε στον κόλπο των Λειβαδίων με σκοπό να αποβιβάσει το απόσπασμα και ένα ναυτικό άγημα. Ενώ άρχισε να βάλλει και να βομβαρδίζει δύο γερμανικά σκάφη που ήταν στον όρμο του Αγίου Στεφάνου, δέχθηκε πυρά όλμων και οπλοπολυβόλων από τα γύρω υψώματα. Το Ναυαρίνο ανταπέδωσε το πυρ και σίγησε τα οπλοπολυβόλα, αλλά συνέχισε να βάλλεται από το Κάστελλο. Για να αποφύγει τα πυρά των όλμων εξήλθε του κόλπου με ελιγμούς. 

Μισή ώρα αργότερα το Ναυαρίνο άρχισε πάλι να βάλλει κατά των γερμανικών αποβατικών, υπό την κατεύθυνση ανιχνευτικού σκάφους, με αποτέλεσμα να βυθίσει το ένα και να προκαλέσει ζημίες στο άλλο. Το απόγευμα παρουσιάστηκαν τέσσερα συμμαχικά αεροπλάνα που επιτέθηκαν εναντίον των γερμανικών θέσεων.Το πρώτο γερμανικό απόσπασμα αποσύρθηκε από την περιοχή του λιμανιού σε μια κοιλάδα κοντά στα Λειβάδια. 

Στο μεταξύ, το δεύτερο απόσπασμα ανακάλυψε συμμαχικά εφόδια στον όρμο του Αγίου Θεολόγου, άφησε φρουρούς και συνέχισαν να ψάχνουν για τους συναδέλφους τους, τους οποίους εντόπισαν το βράδυ της 29ης. Το απόγευμα και όλη τη νύχτα της 29ης το Ναυαρίνο περιέπλεε την Τήλο ψάχνοντας να βρει τις σκορπισμένες συμμαχικές δυνάμεις. Περισυνέλεξε τους περισσοτέρους εκτός από 14 που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς.

Το επόμενο πρωί, οι δυο επικεφαλής Γερμανοί αξιωματικοί εκτίμησαν την κατάσταση και κατόπιν εντολής, επέστρεψε στην Ρόδο το πρώτο απόσπασμα παίρνοντας μαζί του τους Γερμανούς νεκρούς και τραυματίες και τους αιχμαλώτους, από τους οποίους μερικοί ήταν τραυματίες. Στην Τήλο έμειναν οι 60 Γερμανοί υπό το Vogeler. Από τη μεριά των Συμμάχων, ο ταγματάρχης Φλέγκας αποφάσισε την αποχώρηση των Ιερολοχιτών. Άφησαν στην Τήλο τον ανθυπολοχαγό Απέργη με δυο Βρετανούς για να παρακολουθούν τις κινήσεις των Γερμανών. 

Το Ναυαρίνο αναχώρησε το ίδιο βράδυ, αφού βομβάρδισε τις γερμανικές θέσεις. Την επομένη, 31η Οκτωβρίου, ο Vogeler, με όποιο οπλισμό μπόρεσε να περισυλλέξει και να επισκευάσει και με τα συμμαχικά εφόδια, δημιούργησε ένα μικρό στρατόπεδο μέσα σε μια κοιλάδα κοντά στα Λειβάδια. Απ’ εκεί προχώρησε προς το βόρειο μέρος του νησιού και κατασκεύασε ένα μικρό αεροδρόμιο για να μπορούν να προσγειώνονται μικρά αεροπλάνα. 

Στο μεταξύ, εμφανίσθηκαν μικρές συμμαχικές μονάδες, δεν έλαβαν όμως μέρος σε σοβαρές συγκρούσεις, γιατί η δύναμη τους ήταν περιορισμένη. Ούτε όμως και οι Γερμανοί μπορούσαν με 60 άνδρες να καλύψουν ολόκληρο το νησί. Όμηροι Μια από τις επόμενες μέρες ο Vogeler πήρε διαταγή από τη Ρόδο να συλλάβει 30 ομήρους και να τους εκτελέσει. Μόλις ο Jenninger επέστρεψε στη Ρόδο έδωσε αναφορά και για να δικαιολογήσει την έλλειψη επιθετικότητας το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου και την αδυναμία του να ανακαταλάβει την Τήλο, ανέφερε ότι μαζί με τους Συμμάχους πολεμούσαν και ντόπιοι πολίτες. 

Ο Vogeler ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει στη διαταγή, αλλά η δική του εκτίμηση ήταν ότι οι ντόπιοι δεν πήραν μέρος στη μάχη. Όταν, το πρωί της 30ης Οκτωβρίου, μόνο δυο-τρεις πολίτες βρέθηκαν νεκροί και χωρίς οπλισμό πάνω τους ή κοντά τους. Μη θέλοντας να εκτελέσει τη διαταγή, συνέλαβε 21 ομήρους, τους οποίους δεν εκτέλεσε, αλλά με έμπιστο του υπαξιωματικό τους έστειλε στη Ρόδο, με εντολή να τους παραδώσει στο στρατοδίκη αξιωματικό. 

Έστειλε και γραπτή αναφορά που έλεγε ότι, σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση, οι πολίτες δεν έλαβαν μέρος στη μάχη. Μετά από 50 μέρες οι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Τήλο. Στις 20 Νοεμβρίου οι Γερμανοί της Τήλου ενισχύθηκαν με απόσπασμα 40 ανδρών από την Κάλυμνο και άρχισαν επιθετικές ενέργειες κατά των μικρών συμμαχικών ομάδων που δρούσαν στη βόρειο Τήλο. 

Στις 27 Νοεμβρίου έγινε ισχυρή συμμαχική επίθεση στην περιοχή των Λειβαδίων από Ινδικές δυνάμεις προερχόμενες από τη Σύμη. Οι Γερμανοί προέβαλαν ισχυρή αντίσταση και μετά από σύντομη αλλά σκληρή μάχη οι Σύμμαχοι αποχώρησαν. Στις 30 Νοεμβρίου ο Vogeler παρέδωσε τη διοίκηση στον αντικαταστάτη του και επέστρεψε στη Ρόδο όπου προάχθηκε σε λοχαγό και του απονεμήθηκε ο «Σιδηρούς Σταυρός».

Η Τελική μάχη

Περί τα τέλη Φεβρουαρίου 1945 οι Σύμμαχοι αποφάσισαν την οριστική κατάληψη της Τήλου. Για τον σκοπό απέσπασαν δύναμη ενός τάγματος από τη Σύμη, που το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου αποβιβάστηκε στον κόλπο του Αγίου Αντωνίου της βόρειας Τήλου και στον κόλπο του Αγίου Σέργη στο νότιο τμήμα του νησιού. Εκτός του ναυτικού και της αεροπορίας, η δύναμη ξηράς ανερχόταν σε 513 άνδρες και αποτελούταν από δύο συγκροτήματα του Ιερού Λόχου υπό τους ταγματάρχες Παύλο Δημόπουλο και Καζακόπουλο και από δύο λόχους Ινδών. 

Διοικητής των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο αντισυνταγματάρχης Τριανταφυλάκος. Η Γερμανική φρουρά της Τήλου υπό τον υπολοχαγό Heinemann ανερχόταν σε 162 συμπεριλαμβανομένων δυο Ιταλών και ενός γιατρού. Στον όρμο Λουμπούδι της βόρειας Τήλου αποβιβάστηκε το συγκρότημα Δημόπουλου και μια διμοιρία Ινδών συνολικής δύναμης 138 ανδρών. Η κυρία δύναμη 246 ανδρών αποτελούμενη από δύο λόχους Ινδών (εκτός μιας διμοιρίας), ομάδα όλμων του Ιερού Λόχου και το επιτελείο, αποβιβάστηκε στον κόλπο του Αγίου Αντωνίου. 

Στο κόλπο του Αγίου Σέργη έγινε η απόβαση του συγκροτήματος Καζοπούλου δύναμης 115 ανδρών. Μια διμοιρία του βορείου συγκροτήματος υπό τον λοχαγό Λουμάκη εξουδετέρωσε το γερμανικό φυλάκιο της Αμαλής, όπου οι Γερμανοί υπέστησαν τρεις νεκρούς. Στις δύο το απόγευμα έγινε σύγκρουση μεταξύ των κυρίως συμμαχικών δυνάμεων και των Γερμανών στην περιοχή μεταξύ του Μικρού Χωριού και των Λειβαδίων. Στη σύγκρουση αυτή συνελήφθησαν 40 Γερμανοί αιχμάλωτοι μεταξύ των οποίων και ο υπολοχαγός Heinemann.

Δύο διμοιρίες του νοτίου συγκροτήματος των υπολοχαγών Αυλητή και Ζαλαχούρη επιτέθηκαν και εξουδετέρωσαν το γερμανικό φυλάκιο στο Λύχνο, όπου συνέλαβαν 8 αιχμαλώτους. Η τρίτη διμοιρία του υπολοχαγού Καραγιάννη κατέλαβε το ύψωμα Γέροντα. Από εκεί το συγκρότημα του νότου προωθήθηκε στην περιοχή Κράτι, όπου συνδέθηκε με το βόρειο συγκρότημα που είχε καταλάβει το ύψωμα Δελφίνο. 

Κατόπιν συντονισμένης ενέργειας με την βοήθεια του ναυτικού και της αεροπορίας, εξουδετέρωσαν την αντίσταση των Γερμανών της γύρω περιοχής και συνέλαβαν 40 αιχμαλώτους. Η διμοιρία Αυλήτη κινήθηκε προ το οχυρωμένο ύψωμα Κάστελλο όπου προέβαλαν ακόμη αντίσταση οι Γερμανοί. Οι θέσεις των Γερμανών βομβαρδίστηκαν από τη συμμαχική αεροπορία και το ναυτικό. Το Κάστελλο καταλήφθηκε μετά από έφοδο, 8 Γερμανοί συνελήφθηκαν αιχμάλωτοι. Γύρω στις 6 το απόγευμα κάθε αντίσταση είχε εξουδετερωθεί. 

Οι απώλειες των Γερμανών ανήλθαν σε 20 νεκρούς και 142 αιχμαλώτους από τους οποίους 8 ήταν τραυματίες. Οι Σύμμαχοι υπέστησαν δύο νεκρούς (Ινδοί) και δυο τραυματίες. Στις 4 Μαρτίου 1945 το Γερμανικό Στρατηγείο στο Βερολίνο εξέδωσε το ακόλουθο ανακοινωθέν: «Η Φρουρά της μικρής νήσου Τήλου που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ρόδου επί τέσσερις μήνες συνεπλάκη με σημαντικές εχθρικές δυνάμεις. Ο λόχος μας υπέκυψε σε υπεράριθμες εχθρικές δυνάμεις μετά από την απόκρουση αρκετών επιθέσεων του εχθρού». 

Πηγή

Η επιχείρηση στον Γοργοπόταμο

Τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 μια φοβερή έκρηξη σε μια ήσυχη κοιλάδα της κεντρικής Ελλάδας έκοψε στη μέση την οδογέφυρα του Γοργοποτάμου, απ’ όπου περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με τον Βορρά. Τα εκρηκτικά τοποθέτησαν και πυροδότησαν Βρετανοί σαμποτέρ αφού προηγουμένως η από κοινού δράση ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ εξουδετέρωσε την ιταλική φρουρά.

Η σιδηροδρομική γραμμή βγήκε εκτός λειτουργίας για αρκετές εβδομάδες, προκαλώντας έλλειψη καυσίμων και διακοπές ρεύματος στην Αθήνα. Η κορυφαία αυτή πράξη της ελληνικής αντίστασης έκανε φανερή την ευάλωτη θέση του Αξονα στην Ελλάδα, η οποία εξαρτάτο από μια λεπτή λωρίδα σιδηροδρόμου και αυτοκινητοδρόμου, που κατέβαινε σαν φίδι κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χώρας.

Η επιχείρηση είχε σχεδιαστεί και καθοδηγηθεί από Βρετανούς στρατιωτικούς, μέλη του SOE (Special Operations Executive) – του Εκτελεστικού Ειδικών Επιχειρήσεων. Η αποστολή τους, που είχε την κωδική ονομασία Χάρλινγκ, ήταν να ανατινάξουν τη γέφυρα για να σταματήσει ο ανεφοδιασμός των δυνάμεων του Αξονα στη Βόρεια Αφρική. Κατόπιν, θα έφευγαν από την Ελλάδα. Ωστόσο, η Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή έμελλε να παραμείνει έως το τέλος του πολέμου και να παίξει έναν αμφισβητούμενο ρόλο στην πολιτική του αντιστασιακού κινήματος. Οσο για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, την επιτυχία στον Γοργοπόταμο θα ακολουθούσε η μεταξύ τους σύγκρουση.

Το σαμποτάζ σχεδίασαν και οργάνωσαν Βρετανοί στρατιωτικοί, Του Θαναση Kαλλιανιωτη

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 δεν ήταν το μοναδικό στην Ελλάδα γεγονός όπου συνεργάστηκαν διάφορες μεταξύ τους παρατάξεις, ο ΕΔΕΣ και το ΕΑΜ εν προκειμένω, αφού τρεις μήνες αργότερα, στο οροπέδιο Φαρδύκαμπος της Σιάτιστας αντάρτες του αριστερού ΕΛΑΣ και συνάδελφοί τους εθνικιστές της ΥΒΕ/ΕΚΑ αιχμαλώτισαν ένα ολόκληρο τάγμα Ιταλών. Χωρίς το πρώτο είναι απίθανο να υπήρχε το δεύτερο κι αμφότερες οι επιτυχίες διέθεταν κοινό παρονομαστή, έναν αμέσως επακολουθήσαντα ενδοελληνικό σπαραγμό.

Είναι φανερό πως η διαφοροποίηση ανάγεται στον «ανάδοχο»: στον Φαρδύκαμπο δεν υπήρχε κανείς, ενώ ο Γοργοπόταμος σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και κατά ένα μέρος εκτελέστηκε από Βρετανούς. Χωρίς την παρουσία τους όχι μόνον δεν θα λάβαινε χώρα η καταστροφή της γέφυρας, αλλά η μετέπειτα σημαντική ένοπλη αντίσταση εναντίον των τριών κατακτητών δύσκολα θα ξεπερνούσε στην ύπαιθρο το στάδιο των ασύνδετων ανταρτοομάδων, εκ των οποίων ελάχιστες θα ασχολούνταν με μαζικές επιθέσεις εναντίον των κατακτητών. Ισχυρή ένδειξη των ειρημένων αποτελεί η ενιαύσια βαθιά παρανομία, διάβαζε διάλυση, από Γερμανούς και Βουλγάρους των ενόπλων ελληνικών σχηματισμών κατά τη φθινοπωρινή εξέγερση του 1941 στη Μακεδονία.

Διττής, όχι όμως και ισομερούς, φύσεως ήταν η πτώση των Βρετανών στην Kεντρική Ελλάδα τέλη Σεπτεμβρίου του 1942, όπως φαίνεται από τους επικεφαλής τους. Ο αρχηγός της Αποστολής, αντισυνταγματάρχης Μηχανικού Εντμουντ Μάγιερς, εξέφραζε το στρατιωτικό μέρος, σύμφωνα με το οποίο επειγόταν η διακοπή των γερμανικών ενισχύσεων από την Ευρώπη στη Βόρεια Αφρική μέσω των ελληνικών σιδηροδρόμων. Εκτός από τις ειδικές του γνώσεις για την καταστροφή της γέφυρας, η ένστολη παρουσία του ήταν απαραίτητη για την έλξη σε ένα σώμα των κεχωρισμένων Ελλήνων ανταρτών.

Στον υποδιοικητή της Βρετανικής Αποστολής, έφεδρο ταγματάρχη Πυροβολικού Κρίστοφερ Γούντχαουζ, έναν πανέξυπνο, ελληνομαθή και ωκύποδα (προσόν άριστο για την περίσταση) νεαρό αφέθηκε το πολιτικό σκέλος της υποθέσεως. Καθώς ο Κρις, όπως ήταν το παρωνύμιό του, επρόκειτο να παραμείνει στην Ελλάδα, ενώ ο αρχηγός του να επιστρέψει στο Κάιρο, φαίνεται πως το σαμποτάζ βάραινε ολιγότερο από την επιτόπια αναγνώριση του πεδίου και την εν καιρώ διαχείριση των ιδιαιτεροτήτων του.

Η παρουσία των Βρετανών ήταν αναγκαία, αφού περίσσευαν οι θολές αναγνώσεις για την κατάσταση στην Ελλάδα, τουλάχιστον λόγω της μυστικότητας και της απόστασης μεταξύ του χωριού και της πόλης. Ετσι, οι πληροφορίες που ξεκινούσαν από την ύπαιθρο έφθαναν με βραδύτητα στην Αθήνα όπου υπήρχε συμμαχικός πομπός ασυρμάτου για να μεταδοθούν στη Μέση Ανατολή. Ηταν αδύνατον λοιπόν να εξακριβωθεί εξ αποστάσεως τι ίσχυε και τι όχι στον κόσμο των ελληνικών βουνών, παραδείγματος χάριν ο πραγματικός αριθμός των ανταρτών, το ποιόν, οι σκοποί ή οι αρχηγοί τους. Ετσι, γραφικοί κλέφτες διαφημίζονταν ως πραγματικοί αγωνιστές, ενώ κάτω από ηχηρά ψευδώνυμα κρύβονταν ποικίλων ειδών άνδρες. Ελάχιστοι π. χ. γνώριζαν ότι ο «ταγματάρχης Πυροβολικού Αρης Βελουχιώτης» ήταν στην πραγματικότητα απόστρατος δεκανέας κι ασήμαντος έως τότε στο Πανελλήνιο δηλωσίας κομμουνιστής, ενώ οι περισσότεροι αγνοούσαν ότι ηνίοχος του ΕΑΜ, στις δέλτους του οποίου δρούσε ο ρηθείς, ήταν το ΚΚΕ.

Κριτήριο για την επιλογή του τόπου προσεδάφισης αποτέλεσε η γεωγραφία. Ετσι, παρ’ όλο που στον Ολυμπο δρούσαν ένοπλοι Ελληνες από την άνοιξη ήδη του 1942, προτιμήθηκε η Στερεά Ελλάδα, επειδή εκεί έστεκαν οι στόχοι, τρεις τεράστιες γέφυρες – τα Τέμπη δεν προσφέρονταν κι επιπροσθέτως βρίσκονταν πολύ μακριά από την Αθήνα. Για την καταστροφή των γεφυρών χρειάζονταν δεκάδες αντάρτες, αλλά οι μόνοι βέβαιοι για τη συμμετοχή τους ήταν όσοι δρούσαν υπό τις διαταγές του απότακτου συνταγματάρχη Ναπολέοντος Ζέρβα, γνωστού στους συμμάχους, αφού ήδη είχε λάβει σημαντική οικονομική στήριξη για τη δημιουργία ανοιχτού αντάρτικου. Στην τεράστια σωματική (και ψυχική) αντοχή του υποδιοικητή Κρις οφείλεται εν πολλοίς η εύρεση και σύνδεση του μακρινού ΕΔΕΣ με τους Βρετανούς δολιοφθορείς στην Γκιώνα.

Την πτώση των αλεξιπτωτιστών έμαθαν αμέσως οι Ιταλοί, γι’ αυτό και κίνησαν δυνάμεις εξεύρεσής τους. Καθώς οι συνδέσεις καθυστερούσαν, διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι την αγνοούσε ο ΕΛΑΣ της περιοχής, παρ’ όλο που το γεγονός, εξέχον στην τοπική Iστορία, διαδόθηκε προφανώς αστραπιαία. Με παρόμοια ταχύτητα εικάζεται πως είχε εξαπλωθεί και η φήμη ότι οι Βρετανοί αγόραζαν με λίρες σφάγια και τρόφιμα για την επιβίωσή τους χωρίς να τα κατάσχουν.

Ο ΕΔΕΣ και ο ΕΛΑΣ έδρασαν από κοινού

Η εμφάνιση του ΕΛΑΣ στη σκηνή συνέπεσε με την άφιξη των ανταρτών του Ναπολέοντος Ζέρβα στο πεδίο, με τους τελευταίους αποφασισμένους να λάβουν μέρος αμέσως στην ανατίναξη. Ο ΕΔΕΣ θα έδρεπε τη δόξα του εγχειρήματος και αφειδή συμμαχική στήριξη σε περίπτωση αχειρίας του ΕΛΑΣ, κάτι όχι εντελώς απίθανο, αφού λόγω της αυστηρής πολιτικής δομής του τελευταίου ήταν φυσικό να αναμένεται έγκριση συμμετοχής από ανώτερα κλιμάκια. Καθώς όμως επρόκειτο για εγχείρημα στην περιοχή του ΕΛΑΣ, η απουσία του πιθανότατα θα κατέληγε στον λήθαργο, αν όχι τη διάλυση των μονάδων του, αφού κανένας από τους απλούς αντάρτες δεν θα την εκλάμβανε ως ορθή.

Τελικώς επιλέχτηκε ως στόχος η γέφυρα του Γοργοποτάμου και ύστερα από αναγνωρίσεις το τριμερές σχέδιο καταστροφής της είχε ως εξής:

α) τοποθέτηση και εμπύρευση εκρηκτικών στη βάση των μεταλλικών στηριγμάτων

β) απασχόληση ή εκμηδένιση της εκατέρωθεν ιταλικής φρουράς

γ) απαγόρευση άφιξης ενισχύσεων και διακοπή επικοινωνιών

Για το πρώτο μέρος η τεχνογνωσία αρκούσε, αφού εκτός του Μάγιερς υπήρχαν και άλλοι Βρετανοί αξιωματικοί έμπειροι των εκρηκτικών. Η εκτέλεση των υπολοίπων δύο μερών προϋπέθετε ορθή κατανομή όπλων, κυρίως αυτομάτων στεν, και πυρομαχικών, ιδίως χειροβομβίδων μιλς, αφού ο εχθρός είχε οχυρωθεί, σωστό διαμοιρασμό ανταρτών και αυστηρή τήρηση χρονοδιαγράμματος μέσα στη χειμωνιάτικη δυσχωρία, λογικές σχέσεις στις οποίες διακρίνονταν οι Βρετανοί, ιδιαίτερα ο Κρις.

Η αρχηγία της επιχείρησης αφέθηκε στον (απότακτο) συνταγματάρχη Ζέρβα ως ανώτερο στον βαθμό από όλους τους παρευρισκομένους, γι’ αυτό αργότερα αυτόν επικήρυξαν οι Ιταλοί. Την καταβολή του νοτίου βάθρου της γέφυρας όπου οι Ιταλοί ήταν πολυπληθέστεροι ανέλαβε ο βαθμοφόρος του ΕΔΕΣ Μιχαήλ Μυριδάκης, λόγω της έλλειψης αξιωματικών στον ΕΛΑΣ παρά εξαιτίας του εντυπωσιακού παραστήματός του. Ο Αρης Βελουχιώτης δεν προσφέρθηκε ως υποψήφιος, πρώτον διότι ήταν πλασματικός «ταγματάρχης», κι έπειτα επειδή φοβόταν να μην αποκαλυφθούν τόσο ο πραγματικός στρατιωτικός βαθμός του όσο και το ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε όμως στο επιτελείο της επιχείρησης και ήταν χρήσιμος για να προσδίδει τόλμη στους άνδρες του, κάτι που ήδη το είχαν αποδείξει.

Αρτια λοιπόν οργανωμένη η επιχείρηση ήταν αφύσικο να μην επιτύχει. Οταν αντάρτες και Βρετανοί αποσύρθηκαν ευτυχείς από το πεδίο, ο Ζέρβας επέστρεψε στην περιοχή του Βάλτου από όπου είχε εξορμήσει. Για τη συμμετοχή οι Βρετανοί προσφέρθηκαν να δώσουν παράσημα και χρήματα τόσο στον Ζέρβα όσο και στον Βελουχιώτη, αλλά ο τελευταίος ενώ αρνήθηκε το πρώτο, αποδέχτηκε το δεύτερο, ήτοι 250 χρυσές λίρες μετρητοίς τον Νοέμβριο κι άλλες τόσες έναν μήνα μετά. Η οικονομική εξάρτηση του ΕΛΑΣ από τους Βρετανούς είχε αρχίσει.

Ολίγες ημέρες αργότερα βαδίζοντας στα ίχνη του Κρις ο ΕΛΑΣ, ενισχυμένος με δύο νέους εξ Αθηνών καθοδηγητές, ανταπέδωσε την επίσκεψη των ανταρτών του ΕΔΕΣ με μια κύρια όμως διαφορά: ο Ζέρβας είχε προσέλθει αδελφικώς για την επιτυχία ενός κοινού σκοπού, ενώ η εισόρμηση του Αρη σκόπευε στην εξάρθρωση του ΕΔΕΣ. Επειτα από τη μεσίτευση του Κρις προς στιγμήν μόνον κατευνάστηκε η έμφυλη σύγκρουση. Η γέφυρα που είχε ενώσει τους αντάρτες είχε τελικώς καταστραφεί.

* Ο κ. Θανάσης Καλλιανιώτης είναι ιστορικός, δρ Ιστορίας ΑΠΘ. Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής της 10/10/2010

Πηγή

ΟΧΙ!

Το 1940, μια θλιβερή ερωτική ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα, λίγο πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Ο υπολοχαγός Δημήτρης Νικολάου  αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ιταλίδα μνηστή του Στέλλα Σαλβατόρε ,για να πάει στην ελληνοαλβανική μεθόριο να πολεμήσει λίγο μετά την επίθεση των Ιταλών.

Με την κατάρρευση του μετώπου και την εισβολή των Γερμανών, η οικία των Νικολάου επιτάσσεται από τον συνταγματάρχη των Ναζί Χέρμαν φον Σβάιτσερ, που προσπαθεί να προσεγγίσει τη Στέλλα, ο πατέρας της οποίας είναι πλέον συνταγματάρχης του ιταλικού στρατού.

Ο Δημήτρης συνεχίζει να αγωνίζεται και επιστρέφει κρυφά στην Ελλάδα με αποστολή να οργανώσει ένα μεγάλο σαμποτάζ. Όταν αντικρίσει την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα του, θα αντιληφθεί πως τα πάντα έχουν αλλάξει και πως το μέλλον προβλέπεται ακόμα χειρότερο.

Η ταινία έλαβε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1969: αρτιότερης παραγωγής,φωτογραφίας και κριτικών φωτογραφίας.

Battle of Greece

Greece entered World War II on 28 October 1940, when the Italian army invaded from Albania. The Greek army dealt the first victory for the Allies by defeating the invasion and pushing Mussolini's forces back into Albania. Hitler was reluctantly forced to send his own forces to overcome Greece in April 1941, and delay the invasion of the Soviet Union by six weeks. This is the first turning point of the war, since the delay proved disastrous to the German invasion, with the onset of the Russian winter and the strong resistance of the Soviet armed forces halting it before the gates of Moscow. Although the German invasion of Greece was swift, their forces met fierce resistance on the island of Crete, where the elite Fallschirmjäger suffered almost 7,000 casualties.

After Greece was occupied and divided between the Axis powers, a large-scale Resistance movement developed in the country, which tied down a large number of Axis divisions. The exiled Greek government also formed armed forces of its own, which served and fought alongside the British in the Middle East, North Africa and Italy. The contribution of the Greek War and the Merchant navies in particular was of special importance to the Allied cause.

Mainland Greece was liberated in October 1944 with the German withdrawal in the face of the advancing Red Army, while German garrisons continued to hold out in the Aegean Islands until after the war's end. The country was devastated by war and occupation, its economy and infrastructure lay in ruins. Greece suffered more than 300,000 casualties during the occupation.

Hellenic Special Forces training

Ζ’ ΜΑΚ: Οι φύλακες του Αιγαίου

Μετά την κρίση των Ιμίων, παρατηρήθηκε ένα «κενό» φύλαξης των ελληνικών βραχονησίδων, κενό που εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι για δικό τους όφελος. Η αντίδραση των ιθυνόντων του Ελληνικού Στρατού έλαβε «σάρκα και οστά» με την ίδρυση της Ζ’ Μονάδας Αμφιβίων Καταδρομών, μιας ομάδας πλήρους εκπαιδευμένης και οπλισμένης, η οποία είναι σε συνεχή ετοιμότητα ώστε να επέμβει σε κάθε σημείο του Αιγαίου Πελάγους.

Η Ζ’ ΜΑΚ αποτελείται από περίπου 300 άτομα προσωπικό, ηλικίας μικρότερης των 32-33 ετών, και διαθέτει στο οπλοστάσιο της ό,τι πιο σύγχρονο διαθέτει ο Ελληνικός Στρατός. 

Μάλιστα σε ότι αφορά τον οπλισμό της, πρέπει να τονίσουμε ότι αυτός προσαρμόζεται σε ποσότητα και σε είδος, ανάλογα με το είδος της υπό διεκπεραίωση αποστολής. Η ανάγκη για συνεχή ετοιμότητα της μονάδας, την κάνει να βρίσκεται σε συνεχή εκπαίδευση καθώς ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι η απραξία. Στο πλαίσιο της εκπαίδευσης βοηθούν και φίλιες χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία.

Η μονάδα αποτελείται από τρεις λόχους: δύο λόχους κρούσης όπου το προσωπικό τοποθετείται κυκλικά και έναν λόχο διοίκησης. . Οι δύο λόχοι κρούσης είναι πάντοτε πλήρως επανδρωμένοι, πανέτοιμοι επιχειρησιακά και με δυνατότητα ανταπόκρισης εντός ολίγων ωρών. 

Η δημιουργία ενός τέτοιου σώματος προσφέρει ένα επιπλέον πλεονέκτημα στην «Φαρέτρα» του Ελληνικού Στρατού για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο ευαίσθητο κομμάτι του Αιγαίου.

Η συνεχής προσπάθεια της Άγκυρας για «γκριζοποίηση» ζωνών και βραχονησίδων στο Αιγαίο δεν θα ήταν δυνατό να παραμείνει αναπάντητη. Με την Ζ’ ΜΑΚ υπάρχει η δυνατότητα αποτροπής τέτοιων προσπαθειών και η ανακατάληψη ελληνικών περιοχών, σε περίπτωση κατάληψης τους από εχθρικές δυνάμεις.

Το πλήρως εκπαιδευμένο προσωπικό της Ζ’ ΜΑΚ εγγυάται την Ελληνική κυριαρχία στους χώρους ευθύνης του και αποτελεί ένα πραγματικό «στολίδι» των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πηγή

Η Μάχη της Δωδεκανήσου

Το στρατηγικό τόξο που αρχίζει από το ακρωτήριο Μαλέα της Πελοποννήσου και περνάει από τα Κύθηρα, Αντικύθηρα, Κρήτη, Κάσο, Κάρπαθο, Ρόδο και τελειώνει στο ακρωτήριο Αλεπώ της Μικράς Ασίας, υπήρξε μια από τις πιο στρατηγικές περιοχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σ’ αυτή την περιοχή διεξήχθηκε η περίφημη «Μάχη της Κρήτης» και η αρκετά σημαντική «Μάχη της Δωδεκανήσου». Ο κύριος του τόξου μπορούσε να ελέγχει τις προσβάσεις από την Μεσόγειο προς τα Δαρδανέλια, τον Εύξεινο Πόντο και τις παραπόντιες χώρες. Συνάμα επηρέαζε ολόκληρη τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και ιδιαίτερα τον δίαυλο μεταξύ της Κρήτης και της Βόρειας Αφρικής. 

Εξελίξεις στο Αιγαίο

Στην αρχή του πολέμου το δυτικό και κεντρικό μέρος του τόξου βρισκόταν υπό ελληνική κυριαρχία με κύριες βάσεις τα αεροδρόμια Μαλέμε και Ηρακλείου και την ναυτική βάση της Σούδας. Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα επέτρεψε στην Αγγλία να χρησιμοποιεί τις βάσεις της Κρήτης. Το ανατολικό μέρος του τόξου βρισκόταν υπό Ιταλική κυριαρχία που κατείχε τα Δωδεκάνησα από το 1912 και τα είχε οχυρώσει με τα στρατιωτικά αεροδρόμια Μαριτσά και Καλάθου στη Ρόδο, τον Αφιάρτη στην Κάρπαθο και της Αντιμάχειας στη Κω, καθώς και με τη ναυτική βάση της Λέρου. 

Όταν την 1η Ιουνίου 1941 οι Γερμανοί κατέλαβαν την Κρήτη, ολόκληρο το στρατηγικό τόξο περιήλθε στην κυριαρχία του άξονα. Καθ’ όλο το διάστημα του πολέμου, τα Δαρδανέλια ήταν απρόσιτα στους συμμάχους, ενώ ταυτόχρονα οι Γερμανοί προξένησαν σοβαρές απώλειες στα αγγλικά πλοία που εφοδίαζαν τη Μάλτα. Ο δε Εφοδιασμός της στρατιάς του Ρόμμελ στη Βόρειο Αφρική έγινε πιο εφικτός.

Με την κατάρρευση του γερμανικού μετώπου στη Βόρειο Αφρική τον Μάιο του 1943 οι σύμμαχοι έστρεψαν την προσοχή τους στην Ευρώπη. Τα αγγλικά σχέδια προέβλεπαν την κατάληψη της Δωδεκανήσου και με τη συνεργασία της Τουρκίας και μέσω των Βαλκανίων να προχωρήσουν `προς την Γερμανία. Όμως οι Αμερικάνοι δεν ευνοούσαν το σχέδιο των Άγγλων και έτσι τελικά απεφασίσθη η απόβαση στην Σικελία την οποία κατέλαβαν οι σύμμαχοι και ανάγκασαν την Ιταλία να υπογράψει ανακωχή στις 3 Σεπτεμβρίου 1943.

Ιταλική ανακωχή

Σύμφωνα με την συνθήκη ανακωχής που ανακοινώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, οι Ιταλοί θα παραχωρούσαν τα Δωδεκάνησα στους συμμάχους. Το βρετανικό στρατηγείο που προέβλεπε τις εξελίξεις διέθεσε την 234η βρετανική ταξιαρχία, 280 αεροπλάνα με βάση την Κύπρο και για την περιοχή του Αιγαίου 8 αντιτορπιλικά, 10 υποβρύχια, 16 αποβατικά και άλλα βοηθητικά πλοία.

Οι Γερμανοί από τη δική τους πλευρά ενίσχυσαν τη φρουρά της Κρήτης υπό τον στρατηγό Muller και κατάρτισαν στην Ρόδο την 440 Μεραρχία Εφόδου, δύναμη 6.000 ανδρών υπό τον στρατηγό Kleeman. Οι δυνάμεις αυτές υποστηρίζονταν από 300 αεροπλάνα διασκορπισμένα στην Ελλάδα και στην Κρήτη και από 6 ιταλικά αντιτορπιλικά και βοηθητικά πλοία που κατέλαβαν από τους Ιταλούς. 

Στα Δωδεκάνησα οι Ιταλοί διέθεταν την Μεραρχία Regina στη Ρόδο υπό το στρατηγό Scaroina και από ένα Σύνταγμα στην Κάρπαθο και Κω υπό τους συνταγματάρχες Impriami και Leggio. Η ναυτική βάση της Λέρου βρισκόταν υπό τον ναύαρχο Mascherra με 6.000 άνδρες, μικρότερες δυνάμεις διέθεταν οι Ιταλοί στα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου. Στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου οι Ιταλοί διέθεταν την μεραρχία Siena στην ανατολική Κρήτη, την Μεραρχία Cuneo στην Σάμο και μικρότερες δυνάμεις στις Κυκλάδες. Συνολικά οι ιταλικές δυνάμεις στο Αιγαίο υπό τον ναύαρχο Campioni με έδρα τη Ρόδο έφθαναν τις 100.000. 

Στη «Μάχη της Δωδεκανήσου» πήρε μέρος και ο Ιερός Λόχος υπό τον συνταγματάρχη Τσιγάντε, το υποβρύχιο "Κατσώνης" και τα αντιτορπιλικά "Β. Όλγα", "Ανδρίας", "Πίνδος", "Μιαούλης", "Κανάρης" και "Θεμιστοκλής". Χαρακτηριστικά ο Τσόρτσιλ αναφέρει: «Το Ελληνικό ναυτικό έπαιξε ένα ηρωικό και σημαντικό ρόλο σ’ όλο το διάστημα των επιχειρήσεων». Αλλά ας μη παραλειφθεί η συμβολή των ντόπιων Δωδεκανησίων που είχαν επανδρώσει το συμμαχικό κατασκοπευτικό δίκτυο. 

Η Τουρκία παίζοντας το παιχνίδι του παζαρέματος συναίνεσε να χρησιμοποιούν οι σύμμαχοι τα χωρικά της ύδατα, αλλά όχι τα αεροδρόμια της.

Ιταλική αποσύνθεση 

Το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου, όταν ο στρατηγός Badoglio μετέδιδε από ραδιοφώνου την ανακωχή, ταυτόχρονα ο συμμαχικός ραδιοσταθμός του Καΐρου προέτρεπε τις ιταλικές δυνάμεις του Αιγαίου να επιτεθούν εναντίον των Γερμανών. Όμως την ίδια νύχτα ο διοικητής της Siena δραπέτευσε με αγγλικό υποβρύχιο και ολόκληρη η μεραρχία παραδόθηκε στους Γερμανούς αμαχητί. 

Στη Ρόδο ο ναύαρχος Campioni δήλωνε υπακοή στην κυβέρνηση Badoglio αλλά ταυτόχρονα ήλθε σ’ επαφή με τον στρατηγό Kleeman πιστεύοντας έτσι ότι θα αποφεύγονταν οι συγκρούσεις μέχρι νεοτέρων οδηγιών του. Ο Kleeman όμως εκμεταλλευόμενος την αδράνεια των Ιταλών κινητοποίησε αμέσως τεθωρακισμένες μονάδες με σκοπό την κατάληψη των αεροδρομίων Μαριτσών και Καλάθου. Παρά την έλλειψη διαταγών από τον Campioni ορισμένοι Ιταλοί αξιωματικοί αντέδρασαν δυναμικά.

Το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου ο ταγματάρχης Jellicoe έπεσε με αλεξίπτωτο στη Ρόδο και προσπάθησε να πείσει τον Campioni να κρατήσει τη Ρόδο για τους συμμάχους, αλλά αυτός του ζήτησε βοήθεια. Μικρές αγγλικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στη νότιο Ρόδο αλλά αποχώρησαν χωρίς να πάρουν μέρος στη μάχη. 

Οι Γερμανοί χρησιμοποιώντας άρματα μάχης και με την υποστήριξη στούκας από την Κρήτη κατέβαλαν σταδιακά όλες τις ιταλικές αντιδράσεις, αφού πρώτα πήραν αιχμάλωτο τον Scaroina, ο οποίος με επίνευση του Campioni αναγκάστηκε να υπογράψει στις 11 Σεπτεμβρίου την παράδοση όλων των ιταλικών δυνάμεων του Αιγαίου στους Γερμανούς. 

Στο μεταξύ στις 6 Σεπτεμβρίου κατέφθασαν από την Κρήτη στην Κάρπαθο δυο πολεμικά και 4 μεταγωγικά με ένα γερμανικό τάγμα. Στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του συνταγματάρχη Imbriani και του Γερμανού λοχαγού Bethge ο τελευταίος απείλησε ότι θα καλούσε στούκας από την Κρήτη για να βομβαρδίσουν τους Ιταλούς αν ο Imbriani δεν επέτρεπε την απόβαση των Γερμανών. Τις επόμενες μέρες οι Γερμανοί εκμεταλλευόμενοι την αδράνεια των Ιταλών σταθεροποίησαν τις θέσεις τους, αν και οι Ιταλοί κατείχαν όλες τις οχυρώσεις του νησιού, μέχρι που στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε από τη Ρόδο διαταγή του Campioni που παρέδιδε τους Ιταλούς της Καρπάθου στους Γερμανούς.

Η μάχη της Κω

Η απώλεια της Ρόδου και της Καρπάθου έθεσε σε μειονεκτική θέση τους Άγγλους, ωστόσο κινητοποίησαν τις δυνάμεις των για την κατάληψη των Καστελόριζου, Σύμης, Κω, Λέρου και Σάμου. Τις πρωινές ώρες της 10ης Σεπτεμβρίου έπεσε με αλεξίπτωτο στην Κω ο Άγγλος λοχαγός Johnson, ο οποίος ήλθε αμέσως σ’ επαφή με τον συνταγματάρχη Leggio και ζήτησε να αποτρέψει κατάληψη της Κω από τους Γερμανούς. Αρχικά ο Leggio ήτο αναποφάσιστος γιατί υπήρχε διαφωνία μεταξύ των επιτελών αξιωματικών του, αλλά αργότερα ζήτησε από τον Johnson να καλέσει αμέσως τους συμμάχους να τους παραδώσει το νησί. Οι Άγγλοι ανταποκρίθηκαν αμέσως και στις 12 Σεπτεμβρίου απέστειλαν στη Κω ένα τάγμα, δυο σμήνη αεροπλάνων και ενίσχυσαν την αντιαεροπορική άμυνα του νησιού.

Στις 18 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί άρχισαν αεροπορικές επιδρομές κατά του αεροδρομίου της Αντιμάχειας και των άλλων οχυρών θέσεων του νησιού. Μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί κατέστρεψαν 13 αγγλικά και 2 ιταλικά αεροπλάνα και ανάγκασαν τα υπόλοιπα συμμαχικά αεροπλάνα να αποχωρίσουν για τη Μέση Ανατολή. Έτσι οι Γερμανοί εξασφάλισαν απόλυτη κυριαρχία στον αέρα. Στο μεταξύ στις 26 Σεπτεμβρίου γερμανικά αεροπλάνα βύθισαν στο Λακί της Λέρου τα αντιτορπιλικά Β. Όλγα και Intrepid και την 1η Οκτωβρίου στο Παρθένι το ιταλικό αντιτορπιλικό Euro. 

Την 1ην Οκτωβρίου γερμανικές δυνάμεις από τον Πειραιά, την Σούδα και το Ηράκλειο υπό τον στρατηγό Muller επιβιβάστηκαν σε 28 μεταγωγικά με προορισμό την Κω. Συνολικά οι δυνάμεις αυτές αποτελούνταν από ένα τάγμα εφόδου, ένα λόχο ναυτοκυνηγών, ένα λόχο αλεξιπτωτιστών και μια ομάδα κομάντος. Τα ξημερώματα της 3ης Οκτωβρίου οι Γερμανοί αποβιβάστηκαν στους όρμους Μαρμάρι, Καμάρι και Θέρμες και οι αλεξιπτωτιστές έπεσαν νοτίως του αεροδρομίου της Αντιμάχειας, ενώ τα στούκας βομβάρδιζαν το αεροδρόμιο και τις οχυρές θέσεις του νησιού. 

Οι Ιταλοί που φρουρούσαν το Μαρμάρι έμειναν άπρακτοι και οι Γερμανοί χωρίς αντίσταση κατέλαβαν τις πυροβολαρχίες του Προφήτη Ηλία και τον παραλιακό δρόμο προς την πόλη της Κω, την οποίαν κατέλαβαν την ίδια νύχτα. Στην Αντιμάχεια το 62ο ιταλικό τάγμα πυροβολικού προσχώρησε στους Γερμανούς ο δε αντισυνταγματάρχης Mastrogianni παραδόθηκε αμαχητί. Οι άλλες ιταλικές δυνάμεις αγωνίστηκαν εναντίον των Γερμανών και ιδιαίτερα ο λόχος του Κεφάλου υπό τον υπολοχαγό Di Giovanni. 

Οι Γερμανοί που αποβιβάστηκαν στο Καμάρι συνδέθηκαν με τους αλεξιπτωτιστές και κατά τη διάρκεια της νύχτας, παρά την σθεναρή αντίσταση των Άγγλων, κατέλαβαν το αεροδρόμιο. Την επομένη οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν τον διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων αντισυνταγματάρχη Kenyon μαζί με άλλους 1387 Άγγλους και 3145 Ιταλούς, ενώ εκτέλεσαν τον συνταγματάρχη Leggio και 101 Ιταλούς αξιωματικούς. 

Στις 7 Οκτωβρίου ένας γερμανικός λόχος προερχόμενος από την Κω κατέλαβε την Κάλυμνο. Οι 350 Ιταλοί παραδόθηκαν αμαχητί, ενώ 250 Άγγλοι που είχαν αποβιβαστεί νωρίτερα στο νησί αποχώρησαν εγκαίρως. Για ένα μήνα η Κάλυμνος έγινε κέντρο συγκεντρώσεως και προετοιμασίας για την επίθεση εναντίον της Λέρου.

Στο μεταξύ, στις 5 Οκτωβρίου, 25 γερμανικά στούκας προερχόμενα από τη Ρόδο επετέθησαν συμμαχικής μοίρας αποτελούμενη από ένα αεροπλανοφόρο, 5 καταδρομικά και 2 αντιτορπιλικά στο μεταξύ Καρπάθου και Ρόδου στενό. Παρά τις απώλειες τους, τα στούκας διέσπασαν τον κλοιό των αγγλικών καταδιωκτικών και βύθισαν το αντιτορπιλικό Panther, ενώ έθεσαν εκτός μάχης το καταδρομικό Carlisle. Σ’ αυτή την αεροναυμαχία έδρασε με ηρωισμό και το αντιτορπιλικό Μιαούλης. 

Η μάχη της Λέρου

Μετά την κατάληψη της Κω ο στρατηγός Muller διετάχθη να καταλάβει την Λέρο αρχίζοντας την επίθεση στις 9 Οκτωβρίου και χρησιμοποιώντας τα αξιόμαχα στρατεύματα της Κω, που έπρεπε να αντικατασταθούν από ένα τάγμα που θα ερχόταν από την Κρήτη. Όμως στις 7 Οκτωβρίου τα συμμαχικά πλοία συνάντησαν την γερμανική νηοπομπή με τα μεταφορικά και τα μεταγωγικά που μετέφεραν το τάγμα. Επίσης, στις 16 Οκτωβρίου το υποβρύχιο Torday βύθισε ένα από τα δυο μεταφορικά πλοία που μετέφερε ένα δεύτερο γερμανικό τάγμα. Το δε υποβρύχιο Unsparing βύθισε το φορτηγό Ingenborg που μετέφερε ένα τρίτο γερμανικό τάγμα. Παρά τις απώλειες τους οι Γερμανοί δεν εγκατέλειψαν το σχέδιο τους να καταλάβουν την Λέρο. Οι επιζήσαντες Γερμανοί εξοπλίστηκαν και αποτέλεσαν την φρουρά της Κω και της Καλύμνου και μέσω του αεροδρομίου της Αντιμάχειας μετέφεραν ενισχύσεις και εφόδια. 

Πέντε γερμανικά μεταγωγικά πλοία περνώντας από τον Δούναβη, τη Μαύρη Θάλασσα και τα Δαρδανέλια έφθασαν στον Πειραιά, ενώ 13 άλλα αποβατικά στάλθηκαν σε τμήματα από την Γερμανία και συναρμολογήθηκαν στον Πειραιά. Όλος ο αποβατικός στόλος των Γερμανών συγκεντρώθηκε στο Λαύριο και απ’ εκεί προωθήθηκε στην Κάλυμνο με αρκετές απώλειες.

Στις 2 Νοεμβρίου έφθασε στην Κάλυμνο ο στρατηγός Muller, ενώ στις 5 Νοεμβρίου πήγε στη Λέρο ο ταξίαρχος Tinley που ανέλαβε την άμυνα του νησιού. Ο Tinley τοποθέτησε από ένα τάγμα στο βόρειο, κεντρικό και νότιο μέρος του νησιού, ενώ 6.000 Ιταλοί είχαν επανδρώσει όλες τις πυροβολαρχίες του νησιού και είχαν οχυρώσει ένα τάγμα πεζικού 1200 ανδρών στην κεντρική Λέρο. 

Περασμένα μεσάνυχτα στις 12 Νοεμβρίου ξεκίνησαν τα γερμανικά αποβατικά χωρισμένα σε δυο ομάδες. Η πρώτη κατευθυνόταν προς την ανατολική ακτή της Λέρου με στόχους τους όρμους Παντέλι, Γρύφο και Βάγιας με αρχηγούς τον υπολοχαγό Schadlich, τον ταγματάρχη Saldern και τον λοχαγό Doerr. Οι Γερμανοί του Schadlich κατόρθωσαν να αποβιβαστούν στο Παντέλι, και ν’ ανέβουν στο βουνό Αππετίκι και να επιτεθούν εναντίον των Ιταλών της πυροβολαρχίας Lago. Οι Γερμανοί του Saldern κατέβαλαν τους Ιταλούς στο Γρύφο ανέβηκαν στο βουνό Κλειδί και επιτέθηκαν εναντίον των Ιταλών της πυροβολαρχίας Ciano. Οι Γερμανοί του Doerr δεν μπόρεσαν να αποβιβαστούν στη Βάγια λόγω των ιταλικών πυρών και επέστρεψαν στο Παντέλι για να ενισχύσουν τους Γερμανούς του Schadlich που μάχονταν στο Αππετίκι.

Η δεύτερη γερμανική μοίρα υπό τον λοχαγό Aschoff με προορισμό τον κόλπο της Γούρνας έγινε αντιληπτή από τις ιταλικές πυροβολαρχίες και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Κάλυμνο όμως επέστρεψε την άλλη μέρα και αποβιβάστηκε στο Παντέλι για να ενισχύσει τον Schadlich. 

Στις 1:00 το απόγευμα ξεκίνησαν 40 γερμανικά JU52 από αεροδρόμια της περιοχής Αθηνών, με ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών που έπεσαν στο ύψωμα Ράχη, που βρίσκεται μεταξύ των κόλπων Γούρνας και Αλίντας και χωρίζει το νησί στα δυο μέρη. Ο Tinley διέταξε αντεπίθεση κατά των Γερμανών αλλά αυτοί με τη βοήθεια των στούκας κατόρθωσαν να σταθεροποιηθούν, έτσι σε 24 ώρες κατέλαβαν τις στρατηγικές θέσεις Αππετίκι, Κλειδί και Ράχη διαχωρίζοντας το νησί στα δυο.

Την δεύτερη μέρα οι Γερμανοί απέκρουσαν όλες τις συμμαχικές επιθέσεις και ενισχυμένοι με ένα λόχο αλεξιπτωτιστών σταθεροποίησαν πιο πολύ τις θέσεις τους. Ενώ την Τρίτη μέρα επιτέθηκαν εναντίον του υψώματος Μεροβίγλι που δεσπόζει της πόλης της Λέρου και απέκρουσαν επίθεση των Άγγλων εναντίον του υψώματος Ράχη από ένα τάγμα που μετέφεραν οι Άγγλοι από τη Σάμο. Την δε Τετάρτη μέρα επιτέθηκαν και πάλι οι Άγγλοι εναντίον των Γερμανών στη Ράχη αλλά χωρίς επιτυχία. Ενώ οι Γερμανοί προερχόμενοι από το Αππετίκι επιτέθηκαν και παρά την αντίσταση των Άγγλων κατέλαβαν το Κάστρο της Λέρου.

Την Πέμπτη μέρα οι Γερμανοί ενισχυμένοι με ένα τάγμα που ήλθε αεροπορικώς στη Κω και απ’ εκεί στη Λέρο επιτέθηκαν εναντίον της πόλης την οποίαν κατέλαβαν και αιχμαλώτισαν τον ταξίαρχο Tinley. Εκτός ορισμένων που διέφυγαν, οι Γερμανοί αιχμαμώτισαν3.200 Άγγλους και 5.350 Ιταλούς. Οι απώλειες των Άγγλων ανήλθαν σε 357 νεκρούς των δε Γερμανών 246 νεκρούς και 162 αγνοουμένους. Ο Ιερός Λόχος και οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις που ευρίσκοντο στη Σάμο εγκατέλειψαν το νησί και μέσω Τουρκίας επέστρεψαν στη Μέση Ανατολή.

Πηγή

Σχολείο Ανορθόδοξου Πολέμου

Στα πλαίσια της συνεχούς βελτίωσης του επιχειρησιακού επιπέδου των εφέδρων η Λ.ΕΦ.Ε.Δ. Ξάνθης διοργανώνει ταχύρυθμο Σχολείο Ανορθόδοξου Πολέμου σε ρεαλιστική βάση στα πρότυπα λειτουργίας παρόμοιων σχολείων (Κ.Ε.Α.Π.) και με την καθοδήγηση αποστράτων αξιωματικών των ειδικών δυνάμεων. 

Αντικείμενα εκπαίδευσης

1. Περίπολα αναγνωρίσεως - μάχης

2. Οργάνωση μάχης περιπόλου – διαταγή περιπολάρχη

3. Βασικές οδηγίες κατά την κίνηση περιπόλου

4. Ενέργειες: 

α. Αμέσου αντιδράσεως

β. Στις στάσεις

γ. Σε επικίνδυνες περιοχές

5. Κρύπτες

6. Πρόκληση απωλειών στον εχθρό με:

α. Ναρκοθετήσεις (μόλυνση) δρομολογίων

β. Προσβολές Σ.Δ, μονάδων, χώρων σταθμεύσεως, φαλάγγων.

γ. Δράσεις ελεύθερων σκοπευτών

δ. Δολιοφθορών 

7. Οργάνωση Χ.Α.- Π.Χ.Α.

8. Χρησιμοποίηση γραμμών διαφυγής - επαφή με πράκτορα.

Τα παραπάνω αντικείμενα θα εμπλουτιστούν με τακτική διέλευση υδάτινου κωλύματος.

Αριθμός συμμετεχόντων

Μέγιστος αριθμός 24 ατόμων.

Προϋποθέσεις Συμμετοχής

Στο σχολείο μπορούν να συμμετέχουν μόνο όσοι έχουν υπηρετήσει την θητεία τους στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ή είναι στα Σώματα Ασφαλείας, στο Λιμενικό, κτλ. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να λάβουν καλά υπ’ όψιν τους ότι για την συμμετοχή τους απαιτείται:

Καλή φυσική κατάσταση

Εξοικείωση με το υδάτινο στοιχείο

Γνώση χρήσης πυξίδας - προσανατολισμού 

Οι συμμετέχοντες δεν απαιτείται να είναι μέλη της Λ.ΕΦ.Ε.Δ.

Κόστος συμμετοχής

50 ευρώ.Περιλαμβάνει: παροχή εκπαίδευσης, διαμονή, διατροφή αντίστοιχη του σχολείου, ιατρική κάλυψη. 

Όλοι οι συμμετέχοντες πρέπει να στείλουν ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (e-mail) στη Λέσχη lefedxanthi@gmail.com με τα στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, πόλη, όπλο, βαθμός, κινητό τηλέφωνο, e-mail). 

Τρόπος πληρωμής

Με τη δήλωση συμμετοχής τα χρήματα προπληρώνονται, με κατάθεση στην Εθνική Τράπεζα. 

Ο αριθμός λογαριασμού θα σταλεί με ηλ. ταχυδρομείο σε όποιον δηλώσει συμμετοχή. 

Οι δηλώσεις ισχύουν από τις 7 Ιουλίου μέχρι και τις 31 Αυγούστου 2011. 

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Γενικό πλάνο Σχολείου

Παρασκευή 23/9 κατάταξη από 18:00 έως τις 24:00 στο χώρο προσέλευσης.

Σάββατο 24/9 θεωρητική εκπαίδευση. Σάββατο μεσημέρι έως Κυριακή μεσημέρι: πρακτική εξάσκηση.

Κυριακή 25/9 απόγευμα τελετή λήξης – απονομή αναμνηστικών σχολείου.Ενημέρωση συμμετεχόντων

Η ενημέρωση θα γίνεται μέσω ηλ. ταχυδρομείου και από τον ιστότοπο της ΛΕΦΕΔ Ξάνθης.

Την Παρασκευή 23/9 θα υπάρχει σταθμός διαρκούς ενημέρωσης για οποιαδήποτε πληροφορία. 

Υποχρεωτικός εξοπλισμός ασκούμενων

Υποχρεωτικός εξοπλισμός

Οπλισμός airsoft (όπλο, αορτήρας, πλαστικές μπίλιες)

Προστατευτικά γυαλιά airsoft

Εξάρτηση ή γιλέκο μάχης

Bergen

Ατομική συλλογή Α’ βοηθειών

Υλικά παραλλαγής (δίχτυ, κραγιόν, φούμο)

Καραμπίνερ

Ατομικό σχοινί 3μ.

Πυξίδα ή GPS

Υπνόσακος

Υπόθεμα εδάφους

Αδιάβροχο τύπου πόντσο (υποχρεωτικά)

Μαχαίρι - κουτάλι - πιρούνι

Χαρτί υγείας και πετσέτα μπάνιου

Στολή 2 ζεύγη, τζόκεϋ παραλλαγής (jungle)

Άρβυλα 2 ζεύγη

Εσώρουχα, κάλτσες από 3 ζεύγη, μαγιό

Σαγιονάρες 1 ζεύγος

Σακούλες και σάκους αδιαβροχοποίησης

Ατομικά είδη – ειδικές τροφές - σοκολατοειδή

Μαχαίρι και συλλογή επιβίωσης

Μικρός φακός

Κουνουπέλαιο

Γραφική ύλη (στυλό, μολύβι, τετράδιο, μπλοκ, χάρακας)

Μοιρογνωμόνιο ή προτράκτοραςΌποιος δεν διαθέτει οπλισμό airsoft μπορεί να ενοικιάσει από τα σχετικά καταστήματα (Θεσσαλονίκη, Αθήνα, κτλ).

Προαιρετικός εξοπλισμός ασκούμενων

Πόντσο liner με 6 λάστιχα πρόσδεσης- συγκράτησης για την κατασκευή shelter

Πτυοσκάπανο πτυσσόμενο

Ασύρματος πομποδέκτης VHF/UHF με ακουστικό/μικρόφωνο

Τοποθεσία προσέλευσης

Χωριό Σταυροχώρι Νομού Ξάνθης, (σύνορα του Νομού Ξάνθης-Δράμας). Συντεταγμένες σε MGRS: 35T KF 990685

Πηγή

Επίσκεψη Παπούλια στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων

"Εξαιρετική βάση ασφάλειας για τη χώρα" και "δύναμη αποτροπής" απαραίτητη σε δύσκολους καιρούς χαρακτήρισε τις Ένοπλες Δυνάμεις ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας κατά την επίσκεψή του, σήμερα, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων, στο Στρατόπεδο "Ανδρέα Καλίνσκη" της Νέας Περάμου, όπου εγκαινίασε το Κολυμβητήριο Μάχης του Κέντρου και παρακολούθησε επίδειξη δραστηριοτήτων των Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων.

Ο κ. Παπούλιας δήλωσε εντυπωσιασμένος από το υψηλότατο επίπεδο εκπαίδευσης των Ειδικών Δυνάμεων, αλλά και γενικότερα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και τόνισε: "Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι μια εξαιρετική βάση ασφάλειας για τη χώρα, είναι μια δύναμη αποτροπής και οπωσδήποτε χρειαζόμαστε σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς να ζούμε σε ασφάλεια και να νοιώθουμε ότι έχουμε τέτοιες Ένοπλες Δυνάμεις και τέτοιες Ειδικές Δυνάμεις που θα απογοητεύσουν κάθε επιβολέα".

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικώς με το εάν τον ανησυχούν οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημείωσε ότι "παρακολουθούμε τις εξελίξεις και πρέπει να τις παρακολουθούμε", ενώ επανέλαβε ότι "γι΄αυτό πρέπει να έχουμε τέτοιες Ένοπλες Δυνάμεις που να παρέχουν το αίσθημα ασφάλειας στον ελληνικό λαό που βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο".

Τον κ. Παπούλια συνόδευσαν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης και ο υφυπουργός Κώστας Σπηλιόπουλος.

Πηγή





Επίσκεψη Πολιτικής Ηγεσίας ΥΠΕΘΑ στο ΚΕΕΔ from ΥΠΕΘΑ on Vimeo.

Ταγματάρχης Καίσαρ Σέεμαν

Πρωθυπουργός την περίοδο του θανάτου του Καίσαρος ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης και υπουργός Στρατιωτικών ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Σκοτώθηκε το Σάββατο πρωί 13 Αυγούστου 1949, καθώς τελείωνε νικηφόρα επιχείρηση στη Βάρμπα, μεταξύ Βίτσι και Πρεσπών κατά των κομμουνιστών ανταρτών. Ήταν διοικητής της Α΄ Μοίρας Καταδρομών. Η κηδεία του έγινε την Δευτέρα 15 Αυγούστου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ως πεσών εν πολέμω και λόγω βαθμού και αξιώματος εδικαιούτο επισήμου εξοδίου τελετής από τον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Απο την κυβέρνηση όμως και για την αποφυγή τυχόν ταραχών, η οικογένεια παρεκλήθη και συνήνεσε να γίνει στον χώρο του Α΄ Νεκροταφείου, με όλες τις τιμές.

Ο Καίσαρ γεννήθηκε την πρωτοχρονιά του 1917. Ήτανε το τελευταίο από τα πέντε παιδιά του Ιωσήφ και της Λουΐζας Σέεμαν. Ο πατέρας του υπήρξε απόγονος δεύτερης γενιάς Ελληνοβαυαρικής οικογενείας από την εποχή του Όθωνα. Η μόνη σχέση του Ιωσήφ με την Βαυαρία ήτανε το επώνυμο. Μητρική του γλώσσα υπήρξε η Ελληνική, καθώς στα χρόνια που μεσολάβησαν από το 1860, είχε αποκοπεί τελείως από κάθε ξενική επιρροή. Δεν μίλαγε ούτε καταλάβαινε την Γερμανική γλώσσα. Στο σχολείο ο Καίσαρ υπήρξε άριστος μαθητής με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά.

Ο καθηγητής του στο Δημόσιο Γυμνάσιο Λεωνίδας Πετρογιαννόπουλος, μαθηματικός, Μικρασιατικής καταγωγής και μετέπειτα διευθυντής της Ευαγγελικής Σχολής στην Αθήνα, τον εκτιμούσε αφάνταστα για τις επιδόσεις του και το ήθος του. Όνειρο του Καίσαρα ήτανε να σπουδάσει μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Οι καιροί όμως ήτανε δύσκολοι και η ανώτατη παιδεία την εποχή εκείνη απαιτούσε πολλά έξοδα, στα οποία η οικογένεια αδυνατούσε να αντεπεξέλθει. Πριν από τον Καίσαρα υπήρχαν δύο αδελφές και δύο αδελφοί. Η μόνη λύση γι’ αυτόν ήτανε η Σχολή των Ευελπίδων, στην οποία και εισήχθη σε ηλικία 17 ετών. Στις στρατιωτικές του σπουδές και την εκπαίδευση δόθηκε ολοκληρωτικά. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση μας διηγείτο τις επιδόσεις του κατά τις εξόδους του τα Σαββατοκύριακα.

Αποφοίτησε το 1938, ονομασθείς ανθυπολοχαγός Πεζικού και τον Νοέμβριο τοποθετήθηκε σε μονάδα των βορείων συνόρων μας, όπου και υπηρέτησε καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου 1940-41, ως διοικητής μαχίμου τμήματος. Ήταν από τους πρώτους που διέφυγαν το 1942 κατά την γερμανική κατοχή στην Αίγυπτο. Στην Αλεξάνδρεια κατετάγη στον νεοϊδρυθέντα Ιερό Λόχο. Εκεί εκπαιδεύθηκε σε ειδικές καταδρομικές επιχειρήσεις και από Άγγλους εκπαιδευτές ως αλεξιπτωτιστής. Υπό την διοίκηση του Βρετανού ταξιάρχου Τέρνμπουλ έλαβε μέρος σε συνδυασμένες επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των ελληνικών νήσων από τις δυνάμεις γερμανικής κατοχής. Ως κομάντος με άλλους επτά αξιωματικούς μια νύκτα του Σεπτεμβρίου 1944 σκαρφάλωσαν στα βράχια του Σαν Μιχάλη της γερμανοκρατούμενης Σύρου και αποτέλεσαν το προγεφύρωμα για την έλευση στην αρχή του επόμενου μήνα διμοιρίας του Ιερού Λόχου με ομάδα πολυβόλων υπό τον Άγγλο ταγματάρχη Κομπέρ. Ο Καίσαρ, όπως και οι άλλοι κομάντος ανακηρύχθηκαν επίτιμοι δημότες Ερμουπόλεως. Ο Συριανός Πάνος Ζαφειρόπουλος, ιδιοκτήτης του κτήματος «Αγία Παρασκευή», όπου εγκατεστάθησαν οι Έλληνες κομάντος μαζί με τον συμπολίτη του Αρ. Ανδρούτσο έγραφαν μετά τον θάνατό του στην τοπική εφημερίδα «Θάρρος»: «Η παρουσία του Καίσαρος Σέεμαν, του οποίου η αγνή μορφή θα μείνει στην ψυχή όσων συμπολιτών τον εγνώρισαν, διεφύλαξε την Σύρο από κάθε επιβουλή». Και παρακάτω γι’ αυτόν και το συνάδελφο και αδελφικό του φίλο λοχαγό Ιωάννη Κοκοσούλη, που σκοτώθηκε από τον ίδιο όλμο, γράφουν: «Ποιος Συριανός θα λησμονήσει τους αητούς αυτούς, που μια νύκτα του Σεπτεμβρίου 1944 σκαρφάλωσαν με άλλους έξι συναδέλφους τους ως κομάντος σε μια ακτή της Σύρου,κάτω από τη μύτη των κατακτητών, για να μας φέρουν το άγγελμα της ελευθερίας, που τόσα χρόνια περιμέναμε». Ως αλεξιπτωτιστής ο Καίσαρ είχε πάρει μέρος στην απελευθέρωση άλλων οκτώ νήσων του Αιγαίου.

Για τον λόγο αυτό τιμήθηκε ιδιαιτέρως, αφού το στρατόπεδο της Σχολής Αλεξιπτωτιστών στον Ασπρόπυργο φέρει το όνομά του. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς ο Καίσαρ Σέεμαν έλαβε μέρος στον εθνοκτόνο πόλεμο κατά των κομμουνιστών ανταρτών ως υποδιοικητής αρχικά και διοικητής μετέπειτα στη Β΄ Μοίρα Καταδρομών. Μετέσχε σε πλήθος μαχών. Τραυματίσθηκε δύο φορές. Την πρώτη μόνο φορά αναγκάσθηκε να πάρει αναρρωτική άδεια δύο εβδομάδων. Ήτανε στις επιχειρήσεις Αιτωλοακαρνανίας, μεταξύ 26 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 1948, που συνέβη ο ένας τραυματισμός του. Είχε δεχθεί την περίθαλψη του ιατρού Νικολάου Μουτσοπούλου στη Ναύπακτο. Έγραψε ο ιατρός στην εφημερίδα «Εμπρός» την επαύριον του θανάτου του: «Οι κάτοικοι της Ναυπακτίας και Δωρίδος με αμέτρητη ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για την μεγάλη συνδρομή, την προσωπική του και των παληκαριών του κατά τις κρίσιμες μάχες στο Μακρύβαλτο και Μακριά Ράχη και την κρίσιμη ενίσχυσή τους στην ηρωική αντίσταση του 6ου Τάγματος Χωροφυλακής εναντίον της πολυπληθούς δυνάμεως του αρχισυμμορίτου Παπούα, αισθάνονται ιερό και επιβεβλημένο το καθήκον να ενώσουν ισότιμα με τους οικείους του τον πόνο τους για την απώλεια του αγαπημένου ήρωά τους».

Ο Καίσαρ Σέεμαν υπήρξε πραγματικά αγνός στην ψυχή. Πανέξυπνος και γενναίος αντιμετώπιζε με θάρρος και καρτερία κάθε δύσκολη αποστολή. Ουδέποτε φοβήθηκε τον θάνατο, αγαπούσε όμως τη ζωή. Όταν, παιδί εγώ, τον ρωτούσα πως αισθάνεται όταν έρχεται αντιμέτωπος με τους συμμορίτες στις εκ του συστάδην μάχες, μου έλεγε: «Δεν φαντάζεσαι πόσο αλλοτριώνεσαι στο πεδίο της μάχης. Φροντίζεις να πυροβολείς πρώτος, γιατί αν αργήσεις ο αδελφός σου θα σε φάει».

Όταν σκοτώθηκε σε ηλικία 32 ετών ο Καίσαρ Σέεμαν έφερε τον βαθμό του ταγματάρχη, προαχθείς επ’ ανδραγαθία. Δύο μέρες πριν από τον θάνατό του στις 11 Αυγούστου 1949 είχε προταθεί για προαγωγή στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη επ’ ανδραγαθία και πάλι. Μετά θάνατον του απενεμήθη ο βαθμός του Ταξιάρχου.

Στην Μέση Ανατολή και στην πορεία του προς την Αλεξάνδρεια γνωρίστηκε με τον Γιάννη Κοκοσούλη, επίσης ανθυπολοχαγό, νεότερό του, από την περιοχή της Τρίπολης, έναν τίμιο, αγνό και ικανό αξιωματικό. Συνδέθηκαν με αδελφική φιλία στο άγνωστο και ξένο περιβάλλον του πολυπληθούς και ετερόκλητου στρατεύματος της Μέσης Ανατολής και συμπαραστέκονταν ο ένας στον άλλο σε κάθε αντιξοότητα. Μαζί τοποθετήθηκαν στη Β΄ Μοίρα Καταδρομών αρχικά-διοικητής και υποδιοικητής αντίστοιχα- και μαζί μετακινήθηκαν στην Α΄ Μοίρα Καταδρομών ύστερα από τον σοβαρότατο τραυματισμό του προηγούμενου διοικητή Δημήτρη Ζαφειροπούλου και του υποδιοικητή του. Μαζί παντρεύτηκαν, σε κάποια στιγμή διαλείμματος, στη Θεσσαλονίκη ο Καίσαρας με την Ελευθερία Κατσαμακίδου, στην Αθήνα ο Γιάννης με τη Μαρία Μωράκη.

Μαζί πέρασαν και στο πάνθεον των ηρώων, την ίδια ώρα, στον ίδιο τόπο. Τον Αύγουστο του 1946 γεννήθηκε ο γιος του Καίσαρα, Ιωσήφ. Ήταν πολύ μικρός ο Ιωσήφ όταν σκοτώθηκε ο πατέρας του και αισθάνεται δυστυχής, που δεν τον θυμάται ζωντανό. Τον έχει γνωρίσει μονάχα από τις οικογενειακές και υπηρεσιακές του φωτογραφίες και από τις διηγήσεις της μητέρας του, η οποία τον ανέθρεψε με κάθε δυνατή επιμέλεια. Η Ελευθερία πέθανε το 1983 σε ηλικία 63 ετών. Της αξίζουν ο θαυμασμός και η αγάπη μας για τους αγώνες που έκανε για τον Ιωσήφ, ο οποίος σήμερα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.

Για μένα ο θείος ο Καίσαρ υπήρξε πρότυπο ανδρείας και ήθους. Θυμάμαι ακόμα την ανδροπρεπή μορφή του και το παράστημά του με την στολή του Έλληνα αξιωματικού αλλά και την μειλίχια προς εμέ συμπεριφορά του, που μερικές φορές διανθιζόταν με σκηνές στρατιωτικής πειθαρχίας και εκπαίδευσης. Με αγαπούσε ιδιαίτερα καθώς ήμουν ο πρώτος ανιψιός του, το παιδί της μεγαλύτερης αγαπημένης αδελφής του, η οποία τον είχε αναλάβει υπό την προστασία της κατά τα παιδικά του χρόνια καθώς τους χώριζε διαφορά έντεκα χρόνων.

Για μένα ο Καίσαρ ήτανε ο Τάκη-Πλούμας του Μιλτιάδη Μαλακάση:

«Στα παιδικά μου χρόνια, ο πιο μεγάλος

ξάδελφός μου μ’ έπαιρνε μαζί

στα πανηγύρια, που ήτανε παρ’ άλλος

πρώτος στην ομορφιά και στην ορμή…

Κι εγώ λίγο ξωπίσω του όλο θάμπος

στο γρήγορο αλογάκι μου κι εγώ

δυνόμουν να τον φτάνω κι ήμουν σάμπως

νάχα φτερά, κορμάκι αερινό!...

Ω το λεβέντη του Μεσολογγιού μας

Τον ήλιο της αυγούλας μου ζωής!

Και να μετρώ και νάναι ο Τάκη-Πλούμας

Τριάντα χρόνια μέσα στη γης»…

                                                                                                                  Παύλος Οικονόμου

(Ο κ. Παύλος Ν. Οικονόμου είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και γιος της Βιργινίας, μεγαλύτερης αδελφής του Καίσαρα Σέεμαν)

Πηγή