WWII Special Forces – Long Range Desert Group

Ralph Bagnold formed the Special Forces Long Range Desert Group (LRDG) during WWII.  This elite group, combined with the British Special Air Service, made significant contributions, not only to World War II, but to the new direction the military would begin to explore – Special Forces.

 The LRDG Is Established

After Bagnold received approval to organize a specialized group, he received 150 volunteers from New Zealand – most with a farming background.  He felt their background would be an asset, making them more adept should vehicle maintenance and repair become necessary in the challenging environments of North Africa.

He broke the group of 150 into three smaller units.  Each unit received various armaments – including machine guns, anti-tank rifles, anti-aircraft guns, Bren guns and Thompson machine guns.  They were given wireless headsets for maintaining communication with base.  The Long Range Desert Group chose the Chevrolet 30-cwt truck for transportation and the commander for each unit was permitted to modify his vehicle if he felt it beneficial.  Each truck was capable of carrying a three week supply of food and water and had a range of 1,100 miles.

 Roles of the LRDG

One of the roles assigned to the Long Range Desert Group during the war took them to North Africa.  Here, the group was to position themselves behind enemy lines so they could scout and gather intelligence information to relay back to British military headquarters.  Their success warranted expansion and Bagnold acquired an additional 150 men from three armies – British, Indian and Rhodesian.  This World War II Special Forces group began targeting oases being held by the enemy, slipping in quickly and disappearing equally as fast, confusing the Italian commanders.

 The WWII Special Forces – Long Range Desert Group – disbanded in August of 1945, but not before leaving its mark on military history.

Source

 

The Makin Island Raid

Makin Island as seen from the periscope of USS Nautilus during the raid of August 17-18, 1942.

The Makin Island Raid (occurred on 17–18 August 1942) was an attack by the United States Marine Corps on Japanese military forces on Makin Island (now known as Butaritari Island) in the Pacific Ocean. The aim was to destroy Japanese installations, take prisoners, gain intelligence on the Gilbert Islands area, and divert Japanese attention and reinforcements from the Allied landings on Guadalcanal and Tulagi.

The raid was among the first American offensive ground combat operations of World War II. The force was drawn from the 2nd Raider Battalion and comprised a small battalion command group and two of the Battalion's six rifle companies. Because of space limitations aboard ship, each company embarked without one of its rifle sections. Battalion headquarters, A Company and 18 men from B Company—totaling 121 troops—were embarked aboard the submarine Argonaut and the remainder of B Company—totaling 90 men—aboard Nautilus. The raiding force was designated Task Group 7.15 (TG 7.15).

The Makin Atoll garrison consisted of the Japanese seaplane base led by Sgt. Major Kanemitsu with 73 naval air force personnel with light weapons.

 

Execution of the raid 

 

The Marines were launched in LCRLrubber boats powered by small, 6 hp(4.5 kW) outboard motors shortly after 00:00 (midnight) on 17 August. At 05:13, Companies A and B of the 2nd Raider Battalion—commanded by Lt. Col. Evans Carlson—successfully landed on Butaritari. The landing had been very difficult due to rough seas, high surf, and the failure of many of the outboard motors. Lt. Col. Carlson decided to land all his men on one beach, rather than two beaches as originally planned. At 05:15, Lt. Oscar Peatross and a 12-man squad landed on Butaritari. In the confusion of the landing, they did not get word of Carlson's decision to change plans and land all the Raiders on one beach. Thus, Peatross and his men landed where they originally planned. It turned out to be a fortunate error. Undaunted by the lack of support, Peatross led his men inland.

At 07:00, with Company A leading, the Raiders advanced from the beach across the island to its north shore before attacking southwestward. Strong resistance from Japanese snipers and machine guns stalled the advance and inflicted casualties. The Japanese then launched two banzai charges that were wiped out by the Raiders, thus killing most of the Japanese on the island. At 09:00, Lt. Peatross and his 12 men found themselves behind the Japanese who were fighting the rest of the Raiders to the east. Peatross's unit killed eight Japanese and the garrison commander Sgt. Major Kanemitsu, knocked out a machinegun and destroyed the enemy radios; but suffered three dead and two wounded. Failing to contact Carlson, they withdrew to the subs at dusk as planned.

At 13:30, 12 Japanese planes—including two flying boats—arrived over Butaritari. The flying boats—carrying reinforcements for the Japanese garrison—attempted to land in the lagoon, but were met with machinegun, rifle and Boys anti-tank rifle fire from the Raiders. One plane crashed; the other burst into flames. The remaining planes bombed and strafed but inflicted no U.S. casualties.

More at the source
 

Marine Raiders

The Marine Raiders were elite units established by the United States Marine Corps during World War II to conduct amphibious light infantry warfare, particularly in landing in rubber boats and operating behind the lines. "Edson's" Raiders of 1st Marine Raiders Battalion and "Carlson's" Raiders of 2nd Marine Raiders Battalion are said to be the first United States special operations forces to form and see combat in World War II.

Four Raider battalions served operationally but all were disbanded on 8 January 1944 when the Corps made the doctrinal decision that the Raiders had out-lived their original mission. The changing nature of the war in the Pacific, with many large-scale amphibious assaults to come against well-defended islands, negated the requirements for small light units that could strike deep into enemy territory.

However, most combat operations saw the Raiders employed as regular infantry, and combined with the resentment within the rest of the Marines that the Raiders were an "elite force within an elite force", led to the eventual abandonment of the experiment.

On 1 February 1944 the 1st Raider Regiment was redesignated the 4th Marine Regiment, thus assuming the lineage of the regiment that had garrisoned Shanghai in the interwar years and fought so gallantly on Bataan and Corrigedor. The 1st, 3rd, and 4th Raider Battalions became respectively the 1st, 3rd, and 2nd Battalions of the 4th Marines. The 2nd Raider Battalion filled out the regimental weapons company. Personnel in the Raider Training Center transferred to the newly formed 5th Marine Division. Leavened with new men, the 4th Marines went on to earn additional distinctions in the assaults on Guam and Okinawa. At the close of the war, the regiment joined the occupation forces in Japan and participated in the release from POW compounds of the remaining members of the old 4th Marines.

More at the Source

Η μάχη της Ιβοζίμα

Αμερικάνοι πεζοναύτες υψώνουν την σημαία τους σε ένα λόφο στο νησί Ιβοζίμα.Η φωτογραφία αυτή του Rosenthal κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ και έγινε το σύμβολο της νίκης των Η.Π.Α στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.Η φωτογραφία και η στιγμή ειναι αριστουργηματική ανεξάρτητα από το τι αναπαριστά.Παρόλο που όπως έχει παραδεχτεί και ο φωτογραφός δεν είναι το πρώτο στήσιμο της σημαίας στο νησί μετά την καταληψή του , αλλά η αντικατάσταση της πρώτης σημαίας με μια μεγαλύτερη για να φαίνεται καλύτερα από τα στρατεύματα που μάχονταν στο νησί και προσπαθούσαν να εξουδετερώσουν και τις τελευταίες εστίες αντίστασης.

Πηγή

Η αμερικανική επίθεση στο ιαπωνικό νησί Ιβοζίμα -που οδήγησε σε μια από τις φονικότερες μάχες της σύγχρονης ιστορίας- ξεκίνησε σαν σήμερα το 1945. Στη μάχη της Ιβοζίμα σκοτώθηκαν οι 20.703 από τους 22.000 Ιάπωνες στρατιώτες, ενώ οι Αμερικανοί είχαν 5.598 νεκρούς, 494 αγνοούμενους και 19.189 τραυματίες. Η γνωστή φωτογραφία με την έπαρση της αμερικανικής σημαίας στην κορυφή ενός βουνού τραβήχτηκε την τέταρτη ημέρα της μάχης από φωτογράφο του «Associated Press», μετά από πολλές 'πρόβες'. Η φωτογραφία αυτή ενθουσίασε την αμερικανική κοινή γνώμη και αναζωογόνησε το πατριωτικό κλίμα στις ΗΠΑ -γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Λευκός Οίκος.

Η μάχη της Ιβοζίμα εντάσσεται στο πλαίσιο του ανταγωνισμού Αμερικής-Ιαπωνίας στον Ειρηνικό. Οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν την πολιτική ουδετερότητας στον Β΄ Παγκόσμιο το 1941 για να αντιπαλέψουν -στο πλευρό των Συμμαχικών Δυνάμεων- την επεκτατική πολιτική της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό. Η Ιαπωνία, από την άλλη, συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο με τις δυνάμεις του Άξονα εκμεταλλευόμενη την παγκόσμια συγκυρία, με σκοπό την προσάρτηση εδαφών στην γύρω περιοχή. Είχε ήδη επιβληθεί εμπάργκο των ΗΠΑ στην Ιαπωνία, όταν τον Δεκέμβριο του 1941 η τελευταία εξαπέλυσε αεροπορική επίθεση στον αμερικανικό στόλο στην Χαβάη. Την επόμενη ημέρα οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον της. Παρά τις αρχικές της νίκες, προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου η Ιαπωνία περιήλθε σε κατάσταση άμυνας και είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών και του πολεμικού εξοπλισμού της.

Η Ιβοζίμα, ένα ηφαιστειογενές νησί με μήκος μόλις 8 χλμ και πλάτος 4 χλμ στα νοτιοδυτικά της Ιαπωνίας, ήταν για τους Αμερικανούς το ιδανικό ορμητήριο των αεροπορικών επιθέσεων κατά της Ιαπωνίας. Ο Αμερικανός ναύαρχος Νίμιτς πίστευε ότι ήταν θέμα ημερών η κατάληψή της. Έκανε όμως λάθος, καθώς κανένας Ιάπωνας δεν παραδόθηκε και όλοι πολέμησαν μέχρι να πέσουν νεκροί. Απέναντι στους 110.00 Αμερικανούς στρατιώτες οι Ιάπωνες ανέθεσαν την άμυνα του νησιού σε 22.000 στρατιώτες, με τη διαταγή να κρατήσουν το νησί μέχρι τελικής πτώσης.

Η επίθεση ξεκίνησε τα ξημερώματα της 19ης Φεβρουαρίου 1945 με βομβαρδισμό του νησιού από αέρα και θάλασσα. Το πρωί άρχισε η απόβαση 30.000 πεζοναυτών κάτω από τα ιαπωνικά πυρά, με τους Αμερικανούς να βρίσκονταν σε δυσμενή θέση, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να καλυφθούν εξαιτίας του επίπεδου εδάφους από ηφαιστειακή άμμο. Την τέταρτη ημέρα οι πεζοναύτες κατέλαβαν το βουνό Σουριμπάτσι, όπου τραβήχτηκε και η διάσημη φωτογραφία. Παρόλα αυτά οι Ιάπωνες πολέμησαν για έναν ακόμη μήνα προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Αμερικάνους. Οι εχθροπραξίες σταμάτησαν το πρωί της 26ης Μαρτίου 1945, όταν στο πεδίο της μάχης είχαν απομείνει ελάχιστοι από τους υπερασπιστές του. Η Ιβοζίμα έμεινε υπό αμερικανική κυριαρχία έως το 1968, οπότε επεστράφη στην Ιαπωνία.

Τον Αύγουστο του 1945 οι ΗΠΑ έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, το κέντρο της πολεμικής βιομηχανίας της Ιαπωνίας και στη συνέχεια στο Ναγκασάκι.

Πηγή

Black Hawk Down’ Commander Speaks at UFOR-A

KABUL, Afghanistan – Retired Army Col. Danny McKnight, commander of the 3rd Battalion, 75th Ranger Regiment during the “Black Hawk Down” incident in 1993, discussed his life and faith Wednesday, Feb. 1, at the New Kabul Compound’s National Prayer Luncheon.

In his talk, called “God Promises a Safe Landing, Not a Calm Passage,” he said he could have been killed that day in Mogadishu, Somalia, but it was God’s will that he survived, and that his continued survival may ultimately have saved more troops.

The incident, he added, made him a better Christian in the long run. 

“Everything that you do has his (God’s) hand upon it, one way or another, and I know that,” he said.

Speaking to a packed room, he told the crowd that the incident in Somalia, which became a first-run movie, tested his faith, but one thought, “God’s will be done,” helped him press on.

“I know that without a doubt, in my mind, I should not be here with you today,” he said. “I should be dead.”

McKnight, now a motivational speaker, called his time in the military “an incredible journey I can’t put words to,” but later in his speech focused primarily on his life since retirement. 

His faith began to grow after he returned to his hometown of Rockledge, Fla.

“I, today, am very simply the best Christian I have been in my life,” he said. 

He called his marriage to his wife Linda, a woman baptized in the same church he was and who he grew up with, “God’s will.” McKnight met her in 2004, following his retirement and return home before attending, for the first time, his high school reunion. 

“Those things don’t happen accidentally,” he said, noting that the connections between the couple made an “interesting circle.”

McKnight received a standing ovation after the speech, which capped an event that included readings from the New and Old testaments, prayers and music. 

After his talk, McKnight chatted, shook hands and took pictures with a steady stream of troops. 

Navy Capt. Jim Muir, Afghan Hands Management Element director, praised McKnight’s speech. He said he understood what it was like to live through harrowing situations, having survived a suicide bombing in 2006 in Afghanistan, and that he agreed God had a role in directing events.

“You can do everything you can do, but you don’t have control over the plan,” Muir said. “His talk put things into perspective.” 

Army Col. Doug Berry, J-8 director for U.S. Forces-Afghanistan, noted that the dining facility was jammed for the event.

“I think it’s an overwhelming testimony of our service members’ faith,” he said. “This place, it was packed.”

McKnight later discussed the “Black Hawk Down” film, as well as the incident itself. Actor Tom Sizemore portrayed McKnight in the movie. 

McKnight called the film well done, and maintained that if the deployed troops had access to an AC-130 gunship, a weapon system they trained with before deploying, but which was withheld when they arrived in Somalia, then the Americans who died that day still would be alive. The gunship was not used for fear of collateral damage.

“That cost people their lives,” he said of the decision.

He also discussed the Defense Department’s latest budget, which includes plans to reduce conventional forces while putting more of an emphasis on special operations.

‘Special operators can do it,” he said. “The problem is, are they going to be stretched too thin?” 

He noted that a Ranger battalion has been deployed every day since the Sept. 11, 2001 terrorist attacks. 

“If we’re going to make it more important, we better create another Ranger battalion,” he said.

Πηγή

Goose Green

Η επιχείρηση στον Γοργοπόταμο

Τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 μια φοβερή έκρηξη σε μια ήσυχη κοιλάδα της κεντρικής Ελλάδας έκοψε στη μέση την οδογέφυρα του Γοργοποτάμου, απ’ όπου περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με τον Βορρά. Τα εκρηκτικά τοποθέτησαν και πυροδότησαν Βρετανοί σαμποτέρ αφού προηγουμένως η από κοινού δράση ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ εξουδετέρωσε την ιταλική φρουρά.

Η σιδηροδρομική γραμμή βγήκε εκτός λειτουργίας για αρκετές εβδομάδες, προκαλώντας έλλειψη καυσίμων και διακοπές ρεύματος στην Αθήνα. Η κορυφαία αυτή πράξη της ελληνικής αντίστασης έκανε φανερή την ευάλωτη θέση του Αξονα στην Ελλάδα, η οποία εξαρτάτο από μια λεπτή λωρίδα σιδηροδρόμου και αυτοκινητοδρόμου, που κατέβαινε σαν φίδι κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χώρας.

Η επιχείρηση είχε σχεδιαστεί και καθοδηγηθεί από Βρετανούς στρατιωτικούς, μέλη του SOE (Special Operations Executive) – του Εκτελεστικού Ειδικών Επιχειρήσεων. Η αποστολή τους, που είχε την κωδική ονομασία Χάρλινγκ, ήταν να ανατινάξουν τη γέφυρα για να σταματήσει ο ανεφοδιασμός των δυνάμεων του Αξονα στη Βόρεια Αφρική. Κατόπιν, θα έφευγαν από την Ελλάδα. Ωστόσο, η Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή έμελλε να παραμείνει έως το τέλος του πολέμου και να παίξει έναν αμφισβητούμενο ρόλο στην πολιτική του αντιστασιακού κινήματος. Οσο για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, την επιτυχία στον Γοργοπόταμο θα ακολουθούσε η μεταξύ τους σύγκρουση.

Το σαμποτάζ σχεδίασαν και οργάνωσαν Βρετανοί στρατιωτικοί, Του Θαναση Kαλλιανιωτη

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 δεν ήταν το μοναδικό στην Ελλάδα γεγονός όπου συνεργάστηκαν διάφορες μεταξύ τους παρατάξεις, ο ΕΔΕΣ και το ΕΑΜ εν προκειμένω, αφού τρεις μήνες αργότερα, στο οροπέδιο Φαρδύκαμπος της Σιάτιστας αντάρτες του αριστερού ΕΛΑΣ και συνάδελφοί τους εθνικιστές της ΥΒΕ/ΕΚΑ αιχμαλώτισαν ένα ολόκληρο τάγμα Ιταλών. Χωρίς το πρώτο είναι απίθανο να υπήρχε το δεύτερο κι αμφότερες οι επιτυχίες διέθεταν κοινό παρονομαστή, έναν αμέσως επακολουθήσαντα ενδοελληνικό σπαραγμό.

Είναι φανερό πως η διαφοροποίηση ανάγεται στον «ανάδοχο»: στον Φαρδύκαμπο δεν υπήρχε κανείς, ενώ ο Γοργοπόταμος σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και κατά ένα μέρος εκτελέστηκε από Βρετανούς. Χωρίς την παρουσία τους όχι μόνον δεν θα λάβαινε χώρα η καταστροφή της γέφυρας, αλλά η μετέπειτα σημαντική ένοπλη αντίσταση εναντίον των τριών κατακτητών δύσκολα θα ξεπερνούσε στην ύπαιθρο το στάδιο των ασύνδετων ανταρτοομάδων, εκ των οποίων ελάχιστες θα ασχολούνταν με μαζικές επιθέσεις εναντίον των κατακτητών. Ισχυρή ένδειξη των ειρημένων αποτελεί η ενιαύσια βαθιά παρανομία, διάβαζε διάλυση, από Γερμανούς και Βουλγάρους των ενόπλων ελληνικών σχηματισμών κατά τη φθινοπωρινή εξέγερση του 1941 στη Μακεδονία.

Διττής, όχι όμως και ισομερούς, φύσεως ήταν η πτώση των Βρετανών στην Kεντρική Ελλάδα τέλη Σεπτεμβρίου του 1942, όπως φαίνεται από τους επικεφαλής τους. Ο αρχηγός της Αποστολής, αντισυνταγματάρχης Μηχανικού Εντμουντ Μάγιερς, εξέφραζε το στρατιωτικό μέρος, σύμφωνα με το οποίο επειγόταν η διακοπή των γερμανικών ενισχύσεων από την Ευρώπη στη Βόρεια Αφρική μέσω των ελληνικών σιδηροδρόμων. Εκτός από τις ειδικές του γνώσεις για την καταστροφή της γέφυρας, η ένστολη παρουσία του ήταν απαραίτητη για την έλξη σε ένα σώμα των κεχωρισμένων Ελλήνων ανταρτών.

Στον υποδιοικητή της Βρετανικής Αποστολής, έφεδρο ταγματάρχη Πυροβολικού Κρίστοφερ Γούντχαουζ, έναν πανέξυπνο, ελληνομαθή και ωκύποδα (προσόν άριστο για την περίσταση) νεαρό αφέθηκε το πολιτικό σκέλος της υποθέσεως. Καθώς ο Κρις, όπως ήταν το παρωνύμιό του, επρόκειτο να παραμείνει στην Ελλάδα, ενώ ο αρχηγός του να επιστρέψει στο Κάιρο, φαίνεται πως το σαμποτάζ βάραινε ολιγότερο από την επιτόπια αναγνώριση του πεδίου και την εν καιρώ διαχείριση των ιδιαιτεροτήτων του.

Η παρουσία των Βρετανών ήταν αναγκαία, αφού περίσσευαν οι θολές αναγνώσεις για την κατάσταση στην Ελλάδα, τουλάχιστον λόγω της μυστικότητας και της απόστασης μεταξύ του χωριού και της πόλης. Ετσι, οι πληροφορίες που ξεκινούσαν από την ύπαιθρο έφθαναν με βραδύτητα στην Αθήνα όπου υπήρχε συμμαχικός πομπός ασυρμάτου για να μεταδοθούν στη Μέση Ανατολή. Ηταν αδύνατον λοιπόν να εξακριβωθεί εξ αποστάσεως τι ίσχυε και τι όχι στον κόσμο των ελληνικών βουνών, παραδείγματος χάριν ο πραγματικός αριθμός των ανταρτών, το ποιόν, οι σκοποί ή οι αρχηγοί τους. Ετσι, γραφικοί κλέφτες διαφημίζονταν ως πραγματικοί αγωνιστές, ενώ κάτω από ηχηρά ψευδώνυμα κρύβονταν ποικίλων ειδών άνδρες. Ελάχιστοι π. χ. γνώριζαν ότι ο «ταγματάρχης Πυροβολικού Αρης Βελουχιώτης» ήταν στην πραγματικότητα απόστρατος δεκανέας κι ασήμαντος έως τότε στο Πανελλήνιο δηλωσίας κομμουνιστής, ενώ οι περισσότεροι αγνοούσαν ότι ηνίοχος του ΕΑΜ, στις δέλτους του οποίου δρούσε ο ρηθείς, ήταν το ΚΚΕ.

Κριτήριο για την επιλογή του τόπου προσεδάφισης αποτέλεσε η γεωγραφία. Ετσι, παρ’ όλο που στον Ολυμπο δρούσαν ένοπλοι Ελληνες από την άνοιξη ήδη του 1942, προτιμήθηκε η Στερεά Ελλάδα, επειδή εκεί έστεκαν οι στόχοι, τρεις τεράστιες γέφυρες – τα Τέμπη δεν προσφέρονταν κι επιπροσθέτως βρίσκονταν πολύ μακριά από την Αθήνα. Για την καταστροφή των γεφυρών χρειάζονταν δεκάδες αντάρτες, αλλά οι μόνοι βέβαιοι για τη συμμετοχή τους ήταν όσοι δρούσαν υπό τις διαταγές του απότακτου συνταγματάρχη Ναπολέοντος Ζέρβα, γνωστού στους συμμάχους, αφού ήδη είχε λάβει σημαντική οικονομική στήριξη για τη δημιουργία ανοιχτού αντάρτικου. Στην τεράστια σωματική (και ψυχική) αντοχή του υποδιοικητή Κρις οφείλεται εν πολλοίς η εύρεση και σύνδεση του μακρινού ΕΔΕΣ με τους Βρετανούς δολιοφθορείς στην Γκιώνα.

Την πτώση των αλεξιπτωτιστών έμαθαν αμέσως οι Ιταλοί, γι’ αυτό και κίνησαν δυνάμεις εξεύρεσής τους. Καθώς οι συνδέσεις καθυστερούσαν, διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι την αγνοούσε ο ΕΛΑΣ της περιοχής, παρ’ όλο που το γεγονός, εξέχον στην τοπική Iστορία, διαδόθηκε προφανώς αστραπιαία. Με παρόμοια ταχύτητα εικάζεται πως είχε εξαπλωθεί και η φήμη ότι οι Βρετανοί αγόραζαν με λίρες σφάγια και τρόφιμα για την επιβίωσή τους χωρίς να τα κατάσχουν.

Ο ΕΔΕΣ και ο ΕΛΑΣ έδρασαν από κοινού

Η εμφάνιση του ΕΛΑΣ στη σκηνή συνέπεσε με την άφιξη των ανταρτών του Ναπολέοντος Ζέρβα στο πεδίο, με τους τελευταίους αποφασισμένους να λάβουν μέρος αμέσως στην ανατίναξη. Ο ΕΔΕΣ θα έδρεπε τη δόξα του εγχειρήματος και αφειδή συμμαχική στήριξη σε περίπτωση αχειρίας του ΕΛΑΣ, κάτι όχι εντελώς απίθανο, αφού λόγω της αυστηρής πολιτικής δομής του τελευταίου ήταν φυσικό να αναμένεται έγκριση συμμετοχής από ανώτερα κλιμάκια. Καθώς όμως επρόκειτο για εγχείρημα στην περιοχή του ΕΛΑΣ, η απουσία του πιθανότατα θα κατέληγε στον λήθαργο, αν όχι τη διάλυση των μονάδων του, αφού κανένας από τους απλούς αντάρτες δεν θα την εκλάμβανε ως ορθή.

Τελικώς επιλέχτηκε ως στόχος η γέφυρα του Γοργοποτάμου και ύστερα από αναγνωρίσεις το τριμερές σχέδιο καταστροφής της είχε ως εξής:

α) τοποθέτηση και εμπύρευση εκρηκτικών στη βάση των μεταλλικών στηριγμάτων

β) απασχόληση ή εκμηδένιση της εκατέρωθεν ιταλικής φρουράς

γ) απαγόρευση άφιξης ενισχύσεων και διακοπή επικοινωνιών

Για το πρώτο μέρος η τεχνογνωσία αρκούσε, αφού εκτός του Μάγιερς υπήρχαν και άλλοι Βρετανοί αξιωματικοί έμπειροι των εκρηκτικών. Η εκτέλεση των υπολοίπων δύο μερών προϋπέθετε ορθή κατανομή όπλων, κυρίως αυτομάτων στεν, και πυρομαχικών, ιδίως χειροβομβίδων μιλς, αφού ο εχθρός είχε οχυρωθεί, σωστό διαμοιρασμό ανταρτών και αυστηρή τήρηση χρονοδιαγράμματος μέσα στη χειμωνιάτικη δυσχωρία, λογικές σχέσεις στις οποίες διακρίνονταν οι Βρετανοί, ιδιαίτερα ο Κρις.

Η αρχηγία της επιχείρησης αφέθηκε στον (απότακτο) συνταγματάρχη Ζέρβα ως ανώτερο στον βαθμό από όλους τους παρευρισκομένους, γι’ αυτό αργότερα αυτόν επικήρυξαν οι Ιταλοί. Την καταβολή του νοτίου βάθρου της γέφυρας όπου οι Ιταλοί ήταν πολυπληθέστεροι ανέλαβε ο βαθμοφόρος του ΕΔΕΣ Μιχαήλ Μυριδάκης, λόγω της έλλειψης αξιωματικών στον ΕΛΑΣ παρά εξαιτίας του εντυπωσιακού παραστήματός του. Ο Αρης Βελουχιώτης δεν προσφέρθηκε ως υποψήφιος, πρώτον διότι ήταν πλασματικός «ταγματάρχης», κι έπειτα επειδή φοβόταν να μην αποκαλυφθούν τόσο ο πραγματικός στρατιωτικός βαθμός του όσο και το ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε όμως στο επιτελείο της επιχείρησης και ήταν χρήσιμος για να προσδίδει τόλμη στους άνδρες του, κάτι που ήδη το είχαν αποδείξει.

Αρτια λοιπόν οργανωμένη η επιχείρηση ήταν αφύσικο να μην επιτύχει. Οταν αντάρτες και Βρετανοί αποσύρθηκαν ευτυχείς από το πεδίο, ο Ζέρβας επέστρεψε στην περιοχή του Βάλτου από όπου είχε εξορμήσει. Για τη συμμετοχή οι Βρετανοί προσφέρθηκαν να δώσουν παράσημα και χρήματα τόσο στον Ζέρβα όσο και στον Βελουχιώτη, αλλά ο τελευταίος ενώ αρνήθηκε το πρώτο, αποδέχτηκε το δεύτερο, ήτοι 250 χρυσές λίρες μετρητοίς τον Νοέμβριο κι άλλες τόσες έναν μήνα μετά. Η οικονομική εξάρτηση του ΕΛΑΣ από τους Βρετανούς είχε αρχίσει.

Ολίγες ημέρες αργότερα βαδίζοντας στα ίχνη του Κρις ο ΕΛΑΣ, ενισχυμένος με δύο νέους εξ Αθηνών καθοδηγητές, ανταπέδωσε την επίσκεψη των ανταρτών του ΕΔΕΣ με μια κύρια όμως διαφορά: ο Ζέρβας είχε προσέλθει αδελφικώς για την επιτυχία ενός κοινού σκοπού, ενώ η εισόρμηση του Αρη σκόπευε στην εξάρθρωση του ΕΔΕΣ. Επειτα από τη μεσίτευση του Κρις προς στιγμήν μόνον κατευνάστηκε η έμφυλη σύγκρουση. Η γέφυρα που είχε ενώσει τους αντάρτες είχε τελικώς καταστραφεί.

* Ο κ. Θανάσης Καλλιανιώτης είναι ιστορικός, δρ Ιστορίας ΑΠΘ. Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής της 10/10/2010

Πηγή

Battle of Greece

Greece entered World War II on 28 October 1940, when the Italian army invaded from Albania. The Greek army dealt the first victory for the Allies by defeating the invasion and pushing Mussolini's forces back into Albania. Hitler was reluctantly forced to send his own forces to overcome Greece in April 1941, and delay the invasion of the Soviet Union by six weeks. This is the first turning point of the war, since the delay proved disastrous to the German invasion, with the onset of the Russian winter and the strong resistance of the Soviet armed forces halting it before the gates of Moscow. Although the German invasion of Greece was swift, their forces met fierce resistance on the island of Crete, where the elite Fallschirmjäger suffered almost 7,000 casualties.

After Greece was occupied and divided between the Axis powers, a large-scale Resistance movement developed in the country, which tied down a large number of Axis divisions. The exiled Greek government also formed armed forces of its own, which served and fought alongside the British in the Middle East, North Africa and Italy. The contribution of the Greek War and the Merchant navies in particular was of special importance to the Allied cause.

Mainland Greece was liberated in October 1944 with the German withdrawal in the face of the advancing Red Army, while German garrisons continued to hold out in the Aegean Islands until after the war's end. The country was devastated by war and occupation, its economy and infrastructure lay in ruins. Greece suffered more than 300,000 casualties during the occupation.

Η Μάχη της Κρήτης (Hμερολόγιον Γερμανού αλεξιπτωτιστού)

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΟΛΚΛΗΡΟ TO ΕΝΘΕΤΟ: ΑΠΟ : ΕΔΩ (Μέγεθος : 6,9ΜΒ)

Μορείτε να το "κατεβάσετε" στον υπολογιστή σας με δεξί κλίκ στην λέξη ΕΔΩ και χρησιμοποιώντας την επιλογή "Αποθήκευση δεσμού ώς..."


Πηγή